حج 30 صفحه 223

شهدا، این اسیرداده‌ها کجا فریاد برآورند که «إنّا مِنکم بُرَآؤا»؟!

مگر حج، حجّ ابراهیمی نیست؟ مگر این کعبه با معماری و مهندسی ابراهیم خلیل ساخته نشد؟ مگر مؤمنان با هم اهل خُلّت و محبّت و مودّت نیستند؟ مگر اینها نباید وجود مبارک خلیل خدا را اسوه قرار بدهند؟ مگر خلیل خدا نفرمود: إِنَّا بُرَآؤُا مِنْکُمْ؟ (ممتحنه: 4) ما، من و همه از شما مشرکان بری‌ء هستیم و بیزاریم. مگر ما نباید تبرّی کنیم؟! بهترین راه تبرّی همان است که در یوم الحجّ الأکبر و مانند آن انسان از مشرکان اظهار تبرّی کند. مستحضرید که سیاست ما عین دیانت ماست یک چیز بیگانه از دین نیست، از خارج از اسلام نیامده [بلکه] از متن قرآن برخاسته است و در یوم حجّ اکبر این وظیفه همه است که از مشرکان تبرّی بجویند؛ اگر دست ما نرسید که مسلمانان را یاری کنیم، لااقل با این فریاد به کمک روانی آنها بشتابیم و برخی از مشکلات آنها را حل کنیم وگرنه همین مشرکین، روزی حرمین را مورد تهاجم قرار می‌دهند؛ اینها جهنّمی هستند که لا تُبْقِی وَ لا تَذَرُ (مدثر: 28).

ایشان در پایان ابراز امیدواری کردند که بزرگان و مؤمنان و مسلمانان حجاز نیز توجّه کنند پیروان اهل بیت از مستغرقان و کاملان در توحید و از هر گونه شرک برکنار و از هر تهمتی به دورند و جریان برائت را تقدیس می‌کنند؛ زیرا چنانچه کسی صدای «یا للمسلمین» مسلمانان را بشنود و آنان را یاری نکند، بی‌گمان به سَخط الهی گرفتار خواهد شد.

نامه سرگشاده در نقد خطیب جمعه‌

از بازتاب‌های سخنان خطیب جمعه مدینه، نامه سرگشاده ابومحمد حیدری، از علمای امامیه، به امام مسجدالنبی در پاسخ به سخنان وی بود. سخنان حذیفی در این نامه، نقل و نقد شده است. محورهای مهم این نامه بدین شرح گزارش می‌شود:

1. ماجرای تعدّی قرامطه در سال 317 هجری قمری به مسجدالحرام و هتک حرمت