صمیمانه با زائر خانه خدا صفحه 103

در این سنگستان! در این دل شب! بیدار مانده‌ایم تا چه کسی را دیدار کنیم؟ گویی صحرای محشر است و مردگان از گورهایشان درآمده‌اند! برخی، فرا فکنی دارند و خود را بی‌گناه می‌خوانند! برخی، خویشتن را ملامتگرند! برخی، حسرت می‌خورند! و برخی، دست خویش، به دندان می‌گزند و آرزو می‌کنند که کاش خاکی بودند، نه آدمی!

(یَوْمَ یَنْظُرُ الْمَرْءُ ما قَدَّمَتْ یَداهُ وَ یَقُولُ الْکافِرُ یا لَیْتَنِی کُنْتُ تُراباً) (نبأ: 40)

روزی که انسان آنچه را از قبل با دست‌های خود فرستاده، می‌بیند و کافر می‌گوید: ای کاش خاک بودم (و گرفتار عذاب نمی‌شدم).

همراه با آفتاب در منا!

و همراه آفتاب، روانه منا شده‌ایم! شبی را در سکوت، تفکر و مناجات با پروردگار به پایان آوردیم که بستر ورود به حرم حق را بگشاییم! بی‌گمان درک کرده‌ایم که می‌باید در مشعرالحرام باطن و قلب خویشتن را، از حقیقت تقوای الهی آگاه کرد! با قلب پاکیزه و حاضر، در محضر خداوند رو به منا نهاده‌ایم! نیز مراقب بوده‌ایم که از مشعر تا منا، دل را به صراط مستقیم سپاریم که همان، عبودیت خالصانه است.

بیراهه‌های گمراهی و سرگردانی را وانهاده‌ایم، تا منزل به منزل نگاه‌مان، به کعبه مقصود باشد! وقوف در مشعرالحرام ما