- پیشگفتار 1
- در تهذیب نفس درنگ روا نیست! 8
- از ابراهیم و اسماعیل برایت بگویم 12
- از شوق زیارت بگو! 15
- با همسر و فرزندان چگونهای؟ 17
- آیا به دیدن اقوام و آشنایان و همسایگان رفتهای؟ 20
- چرا عازم زیارت خانه خدا شدهای؟ 25
- بار نخست است که به زیارت کعبه میروی؟ 28
- درباره آثار حج از زائران خانه خدا چه شنیدهای؟ 30
- با چه کسانی به زیارت میروی؟ 33
- در کاروان حج چه کسانی را دیدهای؟ 36
- با روحانی کاروان دیدار داشتهای؟ 38
- دوست داری همسفران درباره تو چه بگویند؟ 41
- آیا به ایام پس از بازگشت اندیشیدهای؟ 43
- در میقات چگونهای؟ 46
- در دیار وحی به نظاره ایستادهای! 48
- اینک از رسول خدا (ص) چه به یاد میآوری؟ 53
- آیا انصار را میشناسی؟ 62
- زائران مسلمان را مینگری که از همه سوی جهان گرد هم آمدهاند! 64
- در طواف چه میجویی؟ 72
- از کجا آمدهای؟ 78
- در میقات کیستی؟ 82
- آیا مایلی زائر نمونه خانه خدا شناخته شوی؟ 84
- در سعی صفا و مروه به چه میاندیشی؟ 87
- شکوه نماز جماعت به یاد ماندنی است! 89
- در بازار مکه آمدهای! 94
- واینجا «عرفات» است! 97
- همراه با آفتاب در منا! 103
- به سوی کعبه میشتابی حاجی! 105
- واینجا شهر پیامبر است! 111
- اشاره 115
- 1. ابوذر غفاری 115
- از دستپروردگانِ پیامبر چه میدانی؟ 115
- 2. بادیهنشین 117
- 3. روغنفروش 118
- 4. سعدبن ربیع 120
- وهماکنون در برابر روشنای بقیع هستی! 121
- با حاجیان گفتوگو داشتهای؟ 125
- بازگشت دشوار است! 127
- در سفر حج چه کسانی را به یاد آوردهای؟ 128
- پس از حج چگونهای؟ 129
- کتابنامه 133
رفتار ما با همسر و فرزندان در خانه و خانواده، نقش تعیینکنندهای دارد؛ زیرا آنان نزدیکترین کسان به ما هستند و خواه ناخواه از گفتار و کردار ما تأثیر میپذیرند. همانگونه که تأثیرات مثبت سبب تحکیم پیوندهای عاطفی و فکری میشود، بیتردید تأثیرات منفی از رشد عاطفهها و اندیشهها میکاهد.
از این رو، نمیتوان نسبت به مسئولیتهای دینی و اخلاقی خود در ارتباط با خانواده بیاعتنایی کرد و این کانون بزرگ را گرفتار آسیبهای زیانبار و جبرانناپذیر ساخت. حضرت امیر (ع) به پدران سفارش میکنند که برای فرزندان خویش، میراث گرانبهای ادب را فراهم آورند؛ میراثی که سبب بالا رفتن توانمندیهای نسل جدید، در برابر آسیبهای اخلاقی باشد.
مهمترین ارثی که پدران میتوانند برای فرزندان خویش به جای گذارند، همانا ادب است.(1)
شکی نیست که مقصود معصوم (ع) از نهادن میراث ادب این است که فرزندان در گفتار و رفتارها جلوههای ادب را بنگرند و سرمشق بگیرند، وگرنه، با اندرزهای بدون پشتوانه عملی نمیتوان روش ادبآموزی را پیش روی نسلی نهاد که
1- عبدالواحد آمدی، غررالحکم، شرح جمال الدین محمد خوانساری، ج 3، ص 483.