صمیمانه با زائر خانه خدا صفحه 42

لَهَا وَ لا تَظْلِمْ کَمَا لا تُحِبُّ أَنْ تُظْلَمَ وَ أَحْسِنْ کَمَا تُحِبُّ أَنْ یُحْسَنَ إِلَیْکَ وَ اسْتَقْبِحْ مِنْ نَفْسِکَ مَا تَسْتَقْبِحُهُ مِنْ غَیْرِکَ وَ ارْضَ مِنَ النَّاسِ بِمَا تَرْضَاهُ لَهُمْ مِنْ نَفْسِکَ وَ لا تَقُلْ مَا لا تَعْلَمُ وَ إِنْ قَلَّ مَا تَعْلَمُ وَ لا تَقُلْ مَا لا تُحِبُّ أَنْ یُقَالَ لَک. (1)

پسرکم! خود را میان خویش و دیگری، میزانی بشمار! پس، آنچه برای خود دوست داری برای جز خود، دوست بدار و آنچه تو را خوش نیاید برای او ناخوش بشمار. و ستم مکن چنان‌که دوست نداری بر تو ستم رود، و نیکی کن چنان‌که دوست داری به تو نیکی کنند. و آنچه از جز خود زشت می‌داری برای خود زشت بدان. و از مردم برای خود آن را بپسند که از خود می‌پسندی در حق آنان؛ و مگو آنچه را، ندانی، هرچند اندک بود آنچه می‌دانی، و مگو آنچه را دوست نداری به تو بگویند.

حضرت امیر (ع) از یک مسلمان انتظار دارد که او در روابط اجتماعی، خویشتن را ترازویی برای سنجش خوبی‌ها و بدی‌ها بشمارد. به کمک چنین معیاری عادلانه می‌توان با پرهیز از خودپسندی، ستم‌پیشگی، زشت‌کرداری و ناسزاگویی به دیگران به وارستگی رسید.