در ملکوت حج صفحه 101

مؤمن به حج رفته باید نورانیت خانه خدا را همواره با شب‌زنده‌داری و سحرخیزی حفظ کند. نماز شب چنان نورانیتی به دل می‌دهد که شعاع آن آسمان‌ها را روشن می‌کند. امام رضا(ع) در این‌باره فرمودند:

إِنَّ الْبُیُوتَ الَّتِی یُصَلَّی فِیهَا بِاللَّیْلِ یَزْهَرُ نُورُهَا لأَهْلِ السَّمَاءِ کَمَا یَزْهَرُ نُورُ الْکَوَاکِبِ لأَهْلِ الأَرْضِ. (1)

خانه‌هایی که در آن نماز شب خوانده می‌شود نوری از آنها تابش می‌کند که روشنی آن برای اهل آسمان ظاهر می‌شود. همان‌طوری که نور ستارگان در شب برای ساکنان زمین روشن است.

شب‌زنده‌داری اگر با سوز دل و اشک دیده همراه باشد، و ترس از خدا بر دل چیره شود، سلامت نفس و نورانیت قلب مؤمن برای همیشه تضمین می‌گردد. مولای متقیان دراین باره فرمودند:

أَلْبُکَاءُ مِنْ خَشْیَةِ اللهِ یُنِیرُ الْقَلْبَ وَ یَعْصِمُ مِنْ مُعَاوَدَةِ الذَّنْب. (2)

گریه از ترس خداوند قلب را نورانی و در برابر گناهان حفظ می‌کند.

جناب حافظ هم زیبا گفته است:

دلا به سوز که سوز تو کارها بکند نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

عتاب یار پریچهره عاشقانه بکش که یک کرشمه تلافی صد بلا بکند

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

سعدی می‌گوید: