در ملکوت حج صفحه 102

«یک شب از آغاز تا انجام، همراه کاروانی حرکت می‌کردم. سحرگاه کنار جنگلی رسیدیم و در آنجا خوابیدم. در این سفر، «شوریده‌دلی» همراه ما بود، نعره از دل برکشید و سر به بیابان زد و یک نفس به راز و نیاز پرداخت.

هنگامی که روز شد به او گفتم: این چه حالتی بود که دیشب پیدا کردی؟ در پاسخ گفت: بلبلان را بر روی درخت و کبک‌ها را بر روی کوه، قورباغه‌ها را در میان آب و حیوانات مختلف را در میان جنگل دیدم. همه می‌نالیدند، فکر کردم که از جوانمردی به دور است که همه در تسبیح باشند و من در خواب غفلت.

گفت: باور نداشتم که تو را بانگ مرغی کند چنین مدهوش

گفت: این رسم آدمیت نیست مرغ تسبیح گوی و من خاموش». (1)

البته یکی از اوصاف مؤمنین در قرآن همین است که اهل شب زنده داری و سحر خیزی باشند.

کَانُوا قَلِیلًا مِّنَ اللَّیْلِ مَا یَهْجَعُونَ وَبِالأَسْحَارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ(ذاریات: 17 و 18)

پاسی از شب را به تهجّد و در سحرگاهان به استغفار مشغولند.

امّا حاجی باید این صفت عارفانه را تا هنگام مرگ، با خود همراه کند و به خودش ببالد که به برکت سفر حج، شب‌ها را عاشقانه با محبوب خود سحر می‌کند و همواره بر این نعمت الهی شکرگزار باشد. و