در ملکوت حج صفحه 138

فصل پنجم نامه نیایش‌

اشاره

خداوندا! موسم حج با همه شکوهش فرا رسید، عبد حقیری چون من به سوی تو می‌آید. عبدی که آمادگی حضور در مهمانی روحانی تو را ندارد و دل‌مشغولی‌های دنیا مجال استطاعت را از او گرفته است.

پروردگارا! خود را هرگز لایق این دعوت نمی‌بینم. امّا شوقی در نهان، مرا به سوی تو می‌کشاند و پیوسته به فضل تو امیدوارم می‌سازد، تا هر که هستم و هر چه دارم به سوی تو بیایم. چیزی از من بر تو پنهان نیست، همانم که می‌دانی. با همه عیوب و گناهم به سوی تو رهسپارم.

معبودا! عاشقانت همواره رهوار کوی تواند، در آستان عزّ تو عزیزند و از جذبه شوقت لبریز. این دعوت عمومی برای واماندگانی چون من است که در هیاهوی زندگی خود را گم کرده و از خدعه روزگار پریشان است. از فریب نفس اماره زیان‌ها دیده و از چنگ‌اندازی‌های شیطان به ستوه آمده است.

بارالها! در اسارت آرزوهای دراز گرفتارم و لگدکوب هوا و هوس خویشم. اکنون که عنایت تو مرا فراخوانده و به قافله راهیانت رسانده، تنها امیدم لطف بی‌کران تو است که شامل حالم گردانی، در سایه‌سار رحمتت خطاهایم را بپوشانی، گناهانم را بیامرزی، از شوق حضورت