در ملکوت حج صفحه 154

درماندگان رحم کن.

«یا راحم من لاراحم له یا صاحب من لا صاحب له».

ای خدای مهربان! چقدر دوست دارم با تو حرف بزنم، آن هم در جایی که فقط تو حرف‌هایم را بشنوی، و شاید جرأت گفتن آن را به کسی ندارم، چه اگر بشنوند چوب ملامت بر سرم می‌کوبند. امّا با تو راحت سخن می‌گویم. سخن از دردهای پنهان، سخن از آرزوهای سرکوب شده. سخن از جفای روزگار. سخن از غربت و تنهایی. اصلًا ای خدای بزرگ تو مرا به سخن می‌آوری، آنجا که به رسول بزرگوارت فرمودی:

إِذا سَأَلَکَ عِبادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ أُجِیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ(بقره: 186)

هرگاه بندگانم از من پرسیدند، بگو: به آنها خیلی نزدیکم و هر چه از من بخواهند، اجابت می‌کنم.

خداوندا! تو اجابت را بر تقاضای بندگانت مقدم داشتی، و این شوق خواستن را در ما شعله ور ساخته و توقع اجابت را بالا برده است. یعنی دعا و اجابت هر دو از توست. آنچنان که می‌دهی، می‌خواهی، در واقع خواستن ما بهانه و عطای تو مستدام است.

بارالها! هرگاه با تو می‌نشینم و تو را می‌خوانم، احساس آرامش و سبک‌بالی می‌کنم. گویی مرغ جانم قفس تن را شکسته و به سوی تو پرواز می‌کند. و جز بلندای انس تو آشیانی نمی‌شناسد. آرزو دارم که این لذّت حضور سرمدی باشد و نشاط با تو بودن از من گرفته نشود. همه اعضا و جوارحم تو را بخوانند و به یاد تو آباد باشند.

«وَ بِذِکْرِکَ مَعْمُورَه