در ملکوت حج صفحه 2

خوشا آنان که پیش از توانایی مادی، زمینه‌های معنوی حج را در خود ایجاد می‌کنند و روزهایی را در خلوت و گوشه‌نشینی سپری می‌کنند تا بر ظرفیت روحانی و قابلیت روانی خود بیفزایند. به هنگام عزیمت، جانب کعبه معبود نیز مرغ جانشان سبک‌بال به آشیانه حضور پرواز می‌کند و صد البته این سبک‌باری به دست نمی‌آید مگر آنکه زنجیر وابستگی‌ها را پاره کنیم و با توبه صادق و نصوح از رفتار گذشته باز گردیم. همچنین از غفلت و دل مشغولی‌های بی‌نتیجه دنیا رها شویم و با آب دیده در سحرها و آه آتشین نیمه شب دل را از گناهان ریز و درشت بشوییم؛ ریشه دلبستگی‌ها را بخشکانیم و خلعت خضوع و خشوع را آرایه جان کنیم و هر چه غیر خدا است، بر خود حرام گردانیم.

هرکس که هوای کوی دلبر دارد از سر بنهد هر آنچه در سر دارد

ورنه به هزار چله ار بنشیند سودش ندهد که نفس کافر دارد

خوشا حاجیانی که توفیق توبه خالص پیدا کرده‌اند و از هر چه غیر خدا بریده‌اند. کسانی‌که راه ورود اغیار بر دل بسته‌اند، و قلبشان پیوسته با یاد محبوب آباد و از همه تعلّقات آزاد است. آنان ذکر همیشگی امام سجاد(ع) را زمزمه می‌کنند؛ «مولایَ بِذکْرِک عاشَ قَلْبی» (1)، «الهی ... أَذِقْنی بَرْدَ عَفْوِک و حَلاوَةَّ ذِکْرِکَ» (2). آنچه در این نوشتار می‌خوانید، بیان اسرار حج از زبان گویا و نورانی اهل بیت(ع) است. همچنین به بازتاب