گلواژه‌های حج و عمره صفحه 109

«بُغْضُ بَنی هاشِمِ نِفاقُهُ» (1)

؛ دشمنی و کینه با دشمن بنی‌هاشم نشانه نفاق است.

یزید چون حسین بن علی علیهما السلام را به شهادت رساند و اهل بیت او را به اسارت گرفت، در مجلس جشن با چوب خیزران بر لب‌های امام حسین علیه السلام می‌زد و این اشعار را می‌خواند.

لَعِبَتْ هاشِمُ بِالمُلکِ فَلا خَبَرٌ جاءَ وَ لا وَحْیٌ نَزَلَ

لَسْت مِنْ خندف انْ لَمْ انْتَقِمْ مِنْ بَنی احْمَد ما کانَ فَعَلَ (2)

بنی‌هاشم با ملک و سلطنت بازی کردند، نه خبری آمده و نه وحیی نازل شده است، اگر از فرزندان احمد انتقام نگیرم، از نسل خندف نیستم. (3) 8

أ

بیت الأحزان «4»

در گذشته، داخل قبرستان بقیع، در نزدیکی قبور امامان معصوم علیهم السلام مسجد کوچکی بوده که به «بیت‌الاحزان» (4) شهرت داشته است و در کتب تاریخی قرون آغازین اسلامی، از آن یاد شده است.

براساس آن‌چه در برخی از منابع آمده، این‌جا محل گریه حضرت فاطمه زهرا علیها السلام در سوگ پدرش و ظلم‌هایی که در حق او و همسرش روا داشتند، بوده است.

این مکان در آغاز، خانه محقّری متعلق به آن حضرت بوده که پس از آن به «بیت‌الاحزان» یا «قبّة الحزن» (5) شهرت یافته و بعداً به عنوان «مسجد فاطمه علیها السلام» از آن یاد شده است. این محلّ در

1- بحارالانوار، ج 93، ص 221.

2- منتهی الآمال، ص 430.

3- فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، ص 79.

4- قُبه‌ای به شکل مربع است در قبله حرم محترم که «بیت الاحزان» است. سفرنامه میرزا داوود(وزیر وظایف)، به کوشش قاضی عسکر، ص 166.

5- و نیز گنبد دیگری است به نام «قبة الاحزان» که گفته می‌شود، خانه‌ای بوده است که حضرت فاطمه علیها السلام دخت گرامی رسول‌خدا صلی الله علیه و آله در آن پس از وفات پدر خود، عزاداری و ناله می‌کرده است. مرآت الحرمین، رفعت پاشا، ترجمه دکتر هادی انصاری، ص 478.