گلواژه‌های حج و عمره صفحه 265

4

أ

درهایی که به مسجدالنبی بسته شد

«سمهودی» (1) می‌نویسد: خانه‌های اصحاب که اطراف مسجد ساخته شده بود، برای هرکدام دری بود(به سوی مسجد)، که برای نماز وارد می‌شدند و پس از ادای فریضه، به منازل خویش باز می‌گشتند، تا آن که امر الهی نازل شد که باید درها مسدود گردد مگر خانه علی علیه السلام که از این فرمان مستثنی است. راوی می‌گوید: ما در مسجد نشسته بودیم ناگهان گوینده‌ای از طرف پیغمبر صلی الله علیه و آله ندا داد:

«أَیُّهَاالنّاسُ! سُدُّوُا ابوابکُم»؛ ای مردمان! درهای خانه‌هاتان را ببندید. از این ندا هیجانی عجیب در مردم پیدا شد و به یکدیگر نگاه می‌کردند و در حیرت بودند، ولی کسی برنخاست. دوباره منادی اعلان داد و کسی برنخاست، سوّمین بار فریاد زد: درهای خانه‌های خود را از طرف مسجد ببندید، قبل از آن که عذاب بر شما نازل گردد. مردم از مسجد بیرون رفتند، حمزة بن عبدالمطلب (2) از مسجد خارج شد، در حالی که ردایش به زمین کشیده می‌شد، ابوبکر و عمر و عثمان و سایر صحابه، دهشت زده به نظر می‌رسیدند. علی علیه السلام خدمت پیغمبر صلی الله علیه و آله رسید تا استفسار کند، پیغمبر فرمود: یا علی! تو به خانه برگرد و راجع به انسداد خانه او چیزی نفرمود، همهمه‌ای میان اصحاب راه افتاد، یکی می‌گفت: علی از همه ما کوچکتر است، ولی پیامبر صلی الله علیه و آله در خانه او را نبست، دیگری می‌گفت: این امتیاز به خاطر دخترش فاطمه است. دیگری می‌گفت: اگر به منظور صله رحم باشد، عمویش عباس از همه مقدم‌تر است. هر کس سخنی می‌گفت. این حرف‌ها به گوش پیغمبر صلی الله علیه و آله رسید، وی با چهره برافروخته بیرون آمد، بعد از حمد و ثنای پروردگار فرمود: ای مردم! خداوند به من وحی فرستاد تا مسجدی برای خود اتّخاذ کنم و جز خودم در آن ساکن نشود، مگر پسر عمّم علی و فرزندان او، و من کاری نمی‌کنم مگر آنچه خدا امر نماید. قسم به خدا! من درها را نبستم و علی را سکنی ندادم، مگر به امر خدا. شما دیدید که در هنگام

1- وفاءالوفاء، ج‌اول، ص 474 و 475.

2- حمزه در سال سوم هجرت به شهادت رسید و سدّ ابواب مسجد بنا به نقل اکثر مورخین در سال هفتم هجرت بوده است. شاید حمزه اشتباهاً به جای «عباس» ضبط شده یاشد.