گلواژه‌های حج و عمره صفحه 32

داستان «عفیف کندی» مشهور است که گفت: در آغاز بعثت روزی به اتفاق «عباس بن عبدالمطلب» به مسجد الحرام رفتیم. پیغمبر صلی الله علیه و آله را دیدم به نماز ایستاده و نوجوانی، و زنی نیز با او نماز می‌خواندند، به عباس گفتم: این دگر چیست؟ وی گفت: این محمّد برادرزاده من است، که می‌گوید من از جانب خدایم و بر این مردم پیام رسالت دارم و تا کنون جز این نوجوان، که او نیز برادرزاده من است و این زن که همسر اوست، کسی به دین او در نیامده، گفتم: مردم قریش در این باره چه می‌گویند؟ عباس گفت: ما منتظریم تا ابوطالب چه نظر دهد.

«اکثم صیفی» دانشمند معروف عرب در باره اش می‌گوید: من دانش، ادب و سیاست و فراست را از ابوطالب آموختم.

چون عبدالمطلب چشم از جهان فرو بست، ابوطالب، محمد صلی الله علیه و آله هشت ساله یتیم را تکفل نمود و در کودکی او را سرپرستی و در جوانی از او حمایت نمود و به زیر بال محبت خویش بداشت و در سفرهای تجارت با خود می‌برد و چون به رسالت مبعوث گشت، او را به بهترین وجه و سخت‌ترین شرایط و در برابر مشرکان قریش پشتیبانی نمود، آن چنان که در تاریخ بی‌سابقه و بی‌لاحقه است.

26 رجب، سه سال پیش از هجرت که ابوطالب چشم از این جهان فروبست، جبرئیل نازل شد و به پیغمبر عرض کرد: تو دیگر در این سرزمین یار و مددکاری نداری، از شهر مکه بیرون شو و آن حضرت به کوه حجون پناه برد.

حضرت ابوطالب شخصیتی بود که با تمام وجود در سرزمین مکه به عنوان بزرگ مکه و قریش، به دفاع از پیامبر برخاست. نقش ابوطالب در حمایت از پیامبر در سه سال محاصره اقتصادی فراموش نشدنی است، تا جایی که فرزندش علی علیه السلام را در رختخواب پیامبر صلی الله علیه و آله می‌خواباند، تا سوء قصدی متوجه پیامبر صلی الله علیه و آله نشود. (1) پیامبراکرم صلی الله علیه و آله به حضرت ابوطالب فرمود:

«یَا عَمِّ رُبِّیتُ صَغِیراً وَ نُصِرْتُ کَبِیراً وَ کُفِّلْتُ یَتِیماً فَجَزَاکَ اللَّهُ عَنِّی خَیْرَ الْجَزَاءِ» (2)

«ای عمو جان در کودکی تربیتم کردی و در بزرگی یاریم کردی و در یتیمی کفالتم نمودی، خداوند پاداش خیر این همه زحمت که برایم کشیدی را به تو مرحمت نماید.»

1- ابن هشام می‌نویسد: «چند صباحی از مرگ ابوطالب نگذشته بود که مردی از قریش، مقداری خاک بر سر حضرت رسول ریخت». پیامبر صلی الله علیه و آله با همین وضع، وارد خانه شد و سپس فرمود: ما نالت منی قریش شیئاً اکرهه، حتی مات ابوطالب.

2- اعلام الوری، ص 53.