گلواژه‌های حج و عمره صفحه 34

گفتنی است «ابوعامر»، همان پدر حنظله غسیل الملائکه است که در جنگ احد در صف کفار و فرزندش در جنگ احد در صف مسلمانان جنگیدند، پدر به هلاکت رسید و پسر شربت شهادت نوشید و عظمت و سربلندی از آن وی شد و کلام خداوند متعال: «یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ» (1)

بار دیگر تحقق یافت و ابو عامر گرچه پدر شهیدی عزیز بود، اما راه مخالفت با رسول خدا صلی الله علیه و آله را پیمود و پیروی از هوای نفس و شیطان را برگزید و از فضیلت محروم گردید. (2) 10

أ

ابولهب‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ

تَبَّتْ یَدا أَبِی لَهَبٍ وَ تَبَّ* ما أَغْنی عَنْهُ مالُهُ وَ ما کَسَبَ* سَیَصْلی ناراً ذاتَ لَهَبٍ* وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ* فِی جِیدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ

به نام خداوند رحمتگر مهربان بریده باد دو دست ابولهب، و مرگ بر او باد.

دارایی او و آنچه اندوخت، سودش نکرد. بزودی در آتشی پُرزبانه درآید. و زنش، آن هیمه‌کش [آتش فروز] بر گردنش طنابی از لیف خرماست.

«ابولهب»، عبدالعزّی بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف، عموی پیامبر صلی الله علیه و آله و یکی از سرسخت‌ترین دشمنان آن حضرت می‌باشد. کنیه‌اش در اصل، ابوعتبه بوده، ولی پدرش عبدالمطلب او را به سبب زیبایی و گلگونی چهره، ابولهب می‌خواند.

از زندگی ابولهب پیش از ظهور اسلام آگاهی دقیقی در دست نیست، امّا احتمالًا همچون بیشتر قریشیان به بازرگانی اشتغال داشته و چنانکه از آیه دوم سوره «مَسَد» بر می‌آید، ثروتی نیز اندوخته بود. روابط پیامبر صلی الله علیه و آله و ابولهب ظاهراً تا پیش از بعثت عادی و حسنه بوده است. چون پیامبر صلی الله علیه و آله دو دختر خود رقیّه و ام کلثوم را به ازدواج عتبه و عتیبه پسران ابولهب درآورده بود و همچنین کنیز ابولهب، «توبیه»، مدتی پیش از حلیمه سعدیه، پیامبر صلی الله علیه و آله را در کودکی شیر داده بود امّا پس از بعثت پیامبر ابولهب در زمره سرسخت‌ترین دشمنان آن حضرت درآمد و شهرت او در تاریخ صدراسلام به همین سبب است.

1- سوره روم، آیه 19.

2- آزموده‌ها، ج سوّم، ص 77.