دانستنی های جوانان در سرزمین قرآن صفحه 43

لِتَبْرَدَ فِی کَفّی اضَعُها لِجَبْهَتِی أسْجُدُ عَلَیْها لِشِدَّةِ الحَرِّ. (1)

با رسول خدا(ص) نماز ظهر می‌خواندم. به خاطر گرمای شدید مشتی سنگ‌ریزه برداشتم و در دست خویش نگه داشتم تا خنک شود تا برای سجده پیشانی خویش را بر آن بگذارم.

ابن سعد، نویسنده کتاب «الطبقات الکبری» درباره «مسروق بن أجدع» از تابعین و از اصحاب ابن مسعود، می‌نویسد:

کانَ مَسْرُوقُ إذا خَرَجَ یُخْرِجُ بِلِبنَةٍ یَسْجُدُ عَلَیْها فِی السَّفِینَة. (2)

هنگامی که مسروق بن اجدع به سفر می‌رفت، خشتی را با خود برمی‌داشت تا در کشتی بر آن سجده نماید.

در سنن بیهقی درباره عبدالله بن عمر آمده است:

انّ ابنَ عُمَر کان إذا سَجَدَ وَ عَلَیْهِ الْعِمامَةُ یَرْفَعُها حَتّی یَضَعَ جِبْهَتَهُ بِالأرْضِ. (3)

عبدالله بن عمر هنگام سجده، عمامه خود را برمی‌داشت تا پیشانی خود را بر زمین بگذارد.

زرین نیز درباره علی بن عبدالله بن عباس می‌گوید:

کَتَبَ إلَی عَلِی بنُ عَبْدِاللهِ بنِ عَباس أنِ ابْعَثْ إلَیّ بِلَوْحٍ مِن

1- سنن بیهقی، ج 1، ص 439؛ مسند احمد، ج 3، ص 327؛ سنن ابی داوود، ج 1، ص 100.
2- الطبقات الکبری، ج 6، ص 79.
3- سنن بیهقی، ج 2، ص 105.