آداب سخن و زبان در سفرهای زیارتی صفحه 72

١٢. اهانت و تحقیر

از دیگر آفت های زبان اهانت و تحقیر دیگران است. بی گمان، کسی که زبان به اهانت می گشاید آلوده شده و در واقع خود را تحقیر کرده است. در حدیثی از پیامبراسلام (ص) آمده است:

أذَلُّ النّاسِ مَنْ أَهانَ النّاسَ. (1)

ذلیل ترین مردم، کسی است که به آنان اهانت روا دارد.

تحقیر کردن مؤمن از زشت ترین کارکردهای زبان است. هرگز نباید افراد فقیر، ناتوان یا کسانی که عیوب ظاهری دارند را تحقیر کرد؛ چراکه خداوند به امور انسان ها آگاه است و این عمل برپایه فضایل اخلاقی نیست. امام صادق (ع) در این باره می فرماید:

هیچ مؤمن فقیری را تحقیر نکنید، به درستی که هرکس مؤمن تهیدستی را تحقیر نموده و کوچکش کند، خدا او را تحقیر می کند و همواره مورد خشم و غضب خداوند خواهد بود، تا از تحقیر کردن بیرون برود، یا توبه کند. (2)

بعضی عادت کرده اند که دیگران را تحقیر کنند؛ مثلاً به دیگران لقبی می دهند، کسانی که به تحقیر کردن دیگران