حج، حقیقت جاودانه نگاهی ادبی به جغرافیای ادبی صفحه 129

ندای وحی، جان و تن حضرت را می آشفت و تبسمی شیرین، بر لب های مبارکش نشسته بود و احساسی سبک و شعفناک، سراسر وجودش را فراگرفته بود.

زمان ابلاغ وحی الهی فرا می رسید و نوید استمرار شریعت نبوی با ولایت علوی، سخن از روزهای شگفتی داشت.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خطبه خویش را چنین آغاز کرد:

حمد و سپاس خدایی را که در یگانگی خود، بلند مرتبه و در تنهایی و فرد بودن خود، نزدیک است. در قدرت و سلطه خود، با جلالت و در ارکان خود، عظیم است. علم او به همه چیز احاطه دارد، درحالی­که در جای خود است و همه مخلوقات را با قدرت و برهان خود تحت سیطره دارد. همیشه او را سپاس گفته اند و همچنان ستایش خواهد شد. صاحب عظمتی که از میان نخواهد رفت. ابتدا کننده اوست و بازگرداننده اوست و هر کاری سوی او باز می گردد.(1)

حضرت پس از فرازهایی در سپاس و ستایش خداوند، ادامه می دهد که:

خداوند به من چنین وحی کرده است: بسم الله الرحمن الرحیم، أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ. (مائده: 67)

ای پیامبر ابلاغ کن آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده - درباره علی، یعنی خلافت علی بن ابی طالب - و اگر انجام ندهی، رسالت او را نرسانده ای و خداوند تو را از مردم حفظ می کند.

حضرت رسول، چون کلام خداوند را در این امر بازگو کرد، باز خطاب