حج، حقیقت جاودانه نگاهی ادبی به جغرافیای ادبی صفحه 147

سیر سفر تو نیست. سفر تو، هجرت ابدی تو، به روی جاده ای است، صراطی است که نقطه آخرین ندارد؛ راهی است که هرگز ختم نمی شود؛ رفتن مطلق است. خدا در این حرکت تو در هستی جهان و در هستی خویش و صیرورت و هجرت ابدی، نشان دهنده جهت است، نه منزل».(1)

آن گونه که حضرت علی(ع) نیز در این باره می فرماید: «خداوند متعال حج خانه خود را بر شما واجب گردانید و آن را قبله مسلمانان قرار داد».(2)

«حج گزاران برای درک ثواب، مانندتشنگان آب حیات، به سوی کعبه می شتابند.

خداوند متعال برای فروتنی مردم در مقابل عظمتش، این خانه را علامت و نشانه قرار داد تا بدین وسیله، مردم به سوی او رهنمون شوند.

خداوند فرمان داد تا ابراهیم(ع) مردم را برای طواف آن خانه بخواند و از این بازرگانی، سود بسیار برند.

خانه خدا یک آزمایشگاه است؛ از اولین نفر یعنی حضرت آدم تا آخرین نفر از جهانیان آزمایش خواهند شد.

این خانه از سنگ های سیاه، بی آلایش، بی زیور و بدون هیچ نقش و نگاری بنا شده، تا بدین وسیله مردمی را بیازمایند.

خانه خدا در دامنه کوه ها، سراشیب دره ها، بیابان داغ و گرم، بدون آب و علف و در میان سنگستان ها بنا شده که خود، یکی از اسرار حج است. ممکن بود خانه را از زمرّد سبز، یاقوت درخشان، لؤلؤ و مرجان، بسازند؛ اما چنین ساختمانی، در سینه ها زد و خورد شیطان را کم می کرد و کوشش و تلاش او را از دل ها برطرف می ساخت، در صورتی که بندگان باید به سختی ها آزمایش