حج، حقیقت جاودانه نگاهی ادبی به جغرافیای ادبی صفحه 148

شوند».(1)

به حریم قرب خدا کسی زره ریا ننهاده پا

نرسی به قرب خدا اگر، نشود بری دلت از ریا

تو که مستی از می خودسری، تو که گشته ای ز خدا بری

ز چه نام قرب خدا بری، تو کجا و قرب خدا کجا

پی مال و مکنت و سیم زر، مکن از طریق خطا گذر

مفکن به غیر خدا نظر، که نیفتی از نظر خدا

تو نمک چشیده آن شهی، ز قبول و ردّ وی آگهی

چو بداختری که رضا دهی، به هرآنچه او ندهد رضا

به تو آنچه گفته مجو، مجو، ز چرا و چون سخنی مگو

همه نیکویی چه رسد از او، دگر از تو چون و چرا، چرا

ز گنه رسیده دوصد تعب، به دلت ز تاب و تنت ز تب

مدد از طبیب خرد طلب که دهد مریض تو را شفا

ز چه دل شکسته شدی بسی، که شکسته عهد تو را کسی

چه غم از جدایی هر خسی، چو تو از خدا نشوی جدا

نزنی به شهد صفا لبی، نرسی به لذت یا ربی

مدد ارطلب نکنی شبی، ز رخ نیاز و لب به دعا(2)