حج، حقیقت جاودانه نگاهی ادبی به جغرافیای ادبی صفحه 170

انسان باشد. کسانی که از این نقطه های عطف بهره برده و راه خود را یافته اند و برده اند و فوز و فلاح برای آنهاست. به گاه قصد احرام در مسجد شجره، اضطرابی عجیب وجود انسان را دربرمی گیرد، زبان انسان قفل می شود، شعله های بی قراری از نگاه انسان زبانه می کشد و شراره های عشق، بن مایه وجود آدمی را تکان می دهد.

زمان انتظار پایان یافته است و حاجی خود را رو به روی خدا احساس می کند. اکنون زمان دلدادگی است، میقات حسرت است و امید؛ حسرت برگذشته و امید به آینده. درآنجا باید قصد دگرگونی داشت؛ انسانی متحول شد؛ از خود، انسانی جدید ساخت؛ از غفلت ها و نسیان ها کاست و بر عشق ها، خلوص ها و حضورها افزود.

نیتی که انسان در محل میقات، همراه با احرام می بندد، پیمان تحول بستن با خداست. به بیان بهتر، عهد و پیمانی را که حج گزار با پروردگار عالَم در عالَم الست بسته است، تجدید می کند. نیت احرام، عقد با خدا و بریدن از ماسِواست«.

ب) احرام (مسجد ذوحلیفه)1

ب) احرام (مسجد ذوحلیفه)(1)

محلی را که در آن لباس ها عوض شده و همه، جامه یک رنگ می پوشند، «میقات» گویند.

در میقات، مُحرم می شوند، دو رکعت نماز می گزارند. سپس نیت می کنند تلبیه می گویند.