حج، حقیقت جاودانه نگاهی ادبی به جغرافیای ادبی صفحه 286

الف) برائت از مشرکان(1)

صحرای عرفات که دیگر آنجا را صحرا نمی توان گفت، برای ایرانیان و شیعیان آزاده، مکان خاطره­انگیز دیگری نیز هست و آن، محل برگزاری مراسم «برائت از مشرکان» است؛ برائت و بیزاری از مشرکان و دشمنان اسلام! بیزاری از دشمنانی که همیشه گرفتار قهر و غضب خداوند بوده و هستند و این خود، از لحن و شیوه برخورد «سوره توبه» پیداست. پیداست چنین روزگارانی در سرنوشت مسلمانان قابل پیش بینی بوده است که خداوند از نخستین سال های برگزاری حج، دستور به «تبری» از مشرکان و اخلاق و آداب آنها فرمود.

اگرچه مشرکانِ آن روز مثل مشرکان و دشمنان امروزی نبودند، ولی آداب و رفتارشان در یک کلمه خلاصه می شد: طاغوت! طاغوتیانی که آن روزها به نام ابوسفیان و ابوجهل معروف بودند و امروز به نام های الملک والامیر.

برائت از شرک، اصل و اساس رفتار اسلام با جهل و رفتار ابوجاهلانه است. برائت از مشرکان، برائت از ناآگاهی های ساخته و پرداخته ابن تیمیه و ابن عبدالوهاب است. برائت از مشرکان، برائت از احاطه و حکومت پنهانی فرزندان شیاطین - صهیونیست های ظالم - بر مکان های مقدس است.

برائت از مشرکان، برائت و بیزاری از صاحبان هزاران شرکت نفتی سپرده امریکاست؛ برائت از سرسپردگان حکومت های سفاک اروپایی است. برائت از مزدوران بریتانیای کبیر است؛ کشوری که در طول تاریخ،