حج، حقیقت جاودانه نگاهی ادبی به جغرافیای ادبی صفحه 3

سایه معارف رسالت نبوی و ولایت علوی قرار خواهد داد و حج، بزرگ ترین همایش «توحیدیان» در روزگاران فرارو خواهد بود. ان شاءالله!

قرآن از حج به عنوان فراخوانی عمومی یاد می کند و در آیه 27 سوره حج به حضرت ابراهیم خطاب می فرماید: «و مردم را به حج دعوت کن تا پیاده و سواره بر مرکب­های چابک و ورزیده، از هر راه دوری به ­سوی تو بیایند».

یا در آیات 96 و97 سوره آل عمران، چنین می فرماید:

نخستین خانه ای که برای مردم - و برای نیایش خداوند - بنا نهاده شد، همان است که در سرزمین مکه است که پربرکت و مایه هدایت جهانیان است. در آن، نشانه هایی - از جمله­ - مقام ابراهیم هست و هر کس در آن داخل شود، در امان خواهد بود و به خاطر خدا بر مردم (واجب) است که آهنگ خانه او کنند؛ آنهایی که توانایی رفتن به سوی آن دارند و هر کس کفر ورزد - حج را ترک کند، به خود زیان زده است - که خداوند از همه جهانیان، بی­نیاز است.

در تبیین همین فراخوانی، از خطبه مولای متقیان، حضرت علی(ع) در نهج­البلاغه استفاده شده است، آنجا که می فرماید:

خدا، حج خانه محترم خود را بر شما واجب کرد؛ همان خانه ای که آن را قبله گاه انسان ها قرار داده است که همچون تشنگان به سوی آن روی می آورند و همانند کبوتران به آن پناه می برند. خدای سبحان، کعبه را مظهر تواضع بندگان در برابر عظمت خویش و نشانه اعتراف آنان به بزرگی و قدرت خود قرار داد و در میان انسان ها، شنوندگانی را برگزید که دعوت او را برای حج اجابت کنند و سخن او را تصدیق نمایند و پای بر جایگاه پیامبران الهی نهند؛ همانند فرشتگانی که گِرد عرش الهی