حج، حقیقت جاودانه نگاهی ادبی به جغرافیای ادبی صفحه 50

امام صادق(ع) فرمود:

عباس نزد امیرالمؤمنین آمد و عرض کرد: «یا علی، مردم گرد آمده اند تا رسول خدا صلی الله علیه و آله را در بقیع مصلّی دفن کنند و مردی از ایشان پیش نماز آنها شود.» امیرالمؤمنین به ­سوی مردم آمد و فرمود: «ای مردم، همانا رسول خدا در حال زندگی و مرگش، امام و پیشواست و خودش فرمود من در همان خانه­ای که قبض روح شوم، به خاک سپرده شوم.» آن گاه نزد در ایستاد و بر آن حضرت نماز گزارد. سپس به مردم دستور داد تا ده نفر بر او نماز خوانند و خارج شوند.(1)

بقیع به جایی می گویند که درختستان باشد؛ درختانی که روزی سایه به خاک داشتند و امروز درختانی دارد که سایه بر افلاک و ملکوت الهی دارند و عظمت نامشان سرسبزتر از هر درختی در جهان به چشم می خورد.

بقیع دیروز با امروز تفاوتی فراوان دارد. حسد خاکیان هرگونه سرسبزی را - به ظاهر- از آن زدوده، ولی نتوانسته است باطن و معنویت آن همه «حضور» را خدشه­دار کند!

کوردلانی که توان دیدن عظمت ولایت را نداشتند، در طول تاریخ کوشیدند تا هر جا نشانه های ولایت را به پندار خودشان نابود کنند، اما تنها خودشان را رسوا کردند و تصاویر امروزی «بهشت بقیع»، گویاترین نکته در این باره است.

خفتگان بقیع، کاخ­نشینان پارس و روم نبودند که مزار خاکی شان حسرت برده شود، بلکه خود، پادشاهان خاک نشین بودند. آنان را از خاک نشینی باکی نبوده و نیست، ولی رفتار ناستوده برخی مسلمان نمایان، برای مسلمانان اغماض کردنی نیست؛ چرا که در جهان سابقه نداشته است