امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 1

سخنی راجع به کتاب امیر المؤمنین و ترجمه آن

بسم الله الرحمن الرحیم

آشنایی این جانب با نویسنده دانشمند کتاب امیر المؤمنین علامه شیخ محمد جواد شری به حدود 25 سال پیش یعنی سالهای چهل یا چهل و یک برمی گردد،هنگامی که اطلاع یافتم یک رهبر روحانی شیعه ساکن امریکا به مشهد آمده است.با اشتیاق تمام او را در هتل محل اقامتش ملاقات و لحظاتی را با وی سر کردم.در آن فرصت،از سرگذشت خود تعریف کرد که: اصلا اهل لبنان است.در اوایل جوانی برای تحصیل علم به نجف اشرف رهسپار شده،و سالیانی از درسهای مراجع و اساتید بزرگ امثال آیات عظام:سید ابو الحسن اصفهانی،آقا ضیاء الدین عراقی،شیخ محمد حسین اصفهانی معروف به کمپانی و علامه مشکینی رضوان الله تعالی علیهم بهره گرفته و آن گاه به زادگاه خود برگشته است.

از آغاز،طالب یک نوع تجدید نظر و تحول به تناسب زمان،در روش تعلیم و تعلم علوم اسلامی-و تبلیغ دینی،و مانند بسیاری از طلاب جوان،خواهان راهی نو و روشی جدید

بوده است،و در هر حال از جمله روشنفکران علما به حساب می آمده است.به همین جهت دست به نوشتن مقاله هایی اجتماعی و علمی زده است که مورد توجه علامه فقید سید شرف الدین عاملی که در آن هنگام در اوج شهرت و نفوذ روحانی بوده قرار گرفته است.

آقای شری،اظهار می کرد:مرحوم سید شرف الدین همواره به من توصیه می فرمود که درباره امامت و خلافت چیزی بنویسم و من می گفتم:تا هنگامی که این مساله برای خودم هضم نشود نمی توانم آن را به قلم بیاورم.گویا وی در آن هنگام،تحت تاثیر این اندیشه بوده است که آزادی و دموکراسی (روح حاکم بر عصر ما) ایجاب می کند که مردم در انتخاب رهبر و حکمران،و طرز حکومت آزاد باشند،ومبنای تشیع که مقید به نص،و تبعیت مطلق از امام است،با آن سازگار نمی باشد.

می گفت:همواره در این فکر بودم که مساله امامت را با روشهای موجود این عصر حل کنم و از این راه قشر تحصیلکرده و روشنفکر را قانع سازم،تا این که با امداد الهی جرقه ای به فکرم زد،و راه بحث را به رویم گشود،نتیجه رساله ای به نام الخلافه فی الدستور الاسلامی تحریر کردم و طبق آخرین روشهای حکمرانی در جهان،مساله امامت را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادم.

آن رساله همان وقت،همراه وی بود و مورد مطالعه این جانب قرار گرفت.وی در آغاز رساله مزبور انواع و اقسام نظامهای حکومتی جهان:از رژیمهای سلطنتی و حکومتهای موروثی گرفته تا رژیمهای دموکراسی و جمهوری را معرفی کرده و در ضمن مطلبی به این مضمون آورده است که گاهی اساس حکومت،بر مسلک و مکتب خاصی قرار ندارد بلکه صرفا حکومت، به تامین نیازها و تقاضاهای مردم خود تعهد

دارد،و هدف اصلی جلب رضایت ملت است. طبیعی است که در چنین رژیمی حق انتخاب رئیس حکومت به هر عنوان با مردم است،و قهرا مردم هر کس را برای تامین این آرمان مناسبتر بدانند همان را انتخاب می کنند.اما گاهی اساس حکومت بر خواست مردم مبتنی نیست،بلکه اساس آن را رهبر و بنیانگذار فکر خاص و مکتب مخصوصی به وجود آورده،و مردم با پذیرفتن رهبری وی،طبعا اساس فکر او را پذیرفته و به مکتب او پایبند شده اند.طبعا چنین حکومتی همواره باید در چهار چوب همان مکتب،و طبق خط مشی تعیین شده از طرف رهبر،ادامه یابد.