امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 137

بدین گونه،هر گاه خداوند امر خلافت را به گونه ای مطلق به مردم واگذار نکرده بلکه بر آنان واجب گردانیده است تا خلفایشان از گروهی خاص باشند،توقع این است گزینش خداوند برای آنان،کامل باشد و امر انتخاب را بین خود و بین مردم تقسیم نکند تا او قبیله را برگزیند و مردم فرد را انتخاب کنند.منطق حکم می کند بر این که خداوند قبیله را برای فرد انتخاب می کند نه فرد را برای قبیله.براستی که خداوند هاشم و قریش را برای محمد (ص) برگزید نه محمد را به خاطر هاشم و یا قریش،و مقصود از آن مطلب این است که خداوند دوازده شخصیت را با ویژگیهایشان برگزیده و تعیین کرده است تا خلیفه باشند،خداوند خلافت این شخصیتها را به انتخاب امت واگذار نکرد،چه اگر می خواست گزینش آن شخصیتها را به انتخاب واگذارد،انتخاب قبیله را نیز به امت وامی گذاشت،زیرا انتخاب قبیله از گزینش فرد، اهمیت کمتری دارد زیرا کسی که امت را به راه خیر رهبری می کند حاکمی است که به فضایل آراسته است و اوست که با کفایت و فضیلت شخص خود،امت را به صلاح رهنمون است نه با فضیلت قبیله خودش.

پی نوشتها

1-السیره النبویه،ابن هشام ج 2 ص 655.
2-سیره نبویه از ابن هشام ج 2 ص 656.
3-سوره آل عمران،آیه 144.
4-السیره النبویه،ابن هشام ص 659-660.
5-الفتنه الکبری از دکتر طه حسین ج 1 ص 35.
6-هذه هی الوهابیه از شیخ محمد جواد مغنیه.
7-ج 15 ص 155.
8-نووی در شرح صحیح مسلم ج 15 ص 155 آن را نقل کرده است.
9-صحیح مسلم