امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 248

تصمیم ابن سبا آگاه شد.

البته معاویه پولهای زیادی،به هر کسی که امام را مذمت می کرد و یا برای او و پیروانش عیبی می تراشید،می پرداخت.او کسی است که دستور داد امام (ع) را درروی منبرهای مسلمانان در نمازی جمعه-پس از این که امام به شهادت رسید-دشنام دهند.حال اگر افسانه ابن سبا پرتوی از وجود می داشت،هر آینه معاویه از آن،نهایت بهره را می گرفت و با هر دو دست خود بدان چنگ می زد و حتی یک روز از بردن نام او غفلت نمی ورزید.

با همه اینها،تاریخ متذکر نیست که معاویه و یا کسی از استاندارانش،کلمه ای در زمینه کار ابن سبا به زبان آورده باشد.تاریخ تعدادی از نامه های معاویه را ضبط کرده است که معاویه در آن نامه ها به امام هدایت-علی (ع) -هر تهمت بیهوده ای که می توانسته زده است.موضوع اصلی در نامه هایش به امام (ع) این بوده است که او به قاتلان و حمله کنندگان به عثمان پناه داده است.با همه اینها،در هیچ یک از آن نامه ها یادآور نشده است که قاتلان عثمان رابطه ای با فرد تازه وارد به اسلام داشته اند.اگر برای افسانه سبایی کمترین واقعیتی بود،این نام در طول مدت حکومت معاویه و امویان،به قلم و زبان او و پیروانش جاری شده بود.

حقیقت این است که ابن سبا خطری برای وحدت مسلمانان و یا علت تفرقه وحدت آنان نبوده است،زیرا ابن سبایی وجود نداشته است.آری،از بزرگترین عوامل تفرقه کلمه مسلمانها و گسترش دشمنی میان آنان سیف بن عمر بود،مردی که وجود عبد الله بن سبا و افسانه عداوت او را اختراع کرد.دروغی که سیف بن عمر ساخت و طبری آن را پذیرفت و پرداخت و میان مسلمانان نشر داد و کینه و دشمنی

و تفرقه ای به وجود آورد که از زمان سیف تاکنون، مسلمانان را به دو گروه جدا از هم تقسیم کرده است.

هرگز قیام بر ضد عثمان و جنگ بصره،نتیجه توطئه ابن سبا نبوده است.آری،قیام بر ضد عثمان نتیجه تحریک ام المؤمنین،طلحه و زبیر بر ضد خلیفه و هم ناشی از تجاوز شخص خلیفه از روش پیامبر (ص) و سیره شیخین و زیر پا گذاشتن قوانین عدالت اسلامی،به دست امویان بوده است.

جنگ بصره نتیجه تصمیم رهبران سه گانه:ام المؤمنین،طلحه،و زبیر بود که می خواستند با زور،قدرت را از دست امام هدایت،علی بن ابی طالب علیه السلام،بگیرند.

پی نوشتها

1-حوادث سال 36 ص 3163،3165،3181 و 3183.
2-همان کتاب ص 3188-3189.
4-تاریخ طبری ص 3185-1187.