امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 250

14-حوادث سال 11 ه ج 3 ص 201.
15-فتوح البلدان بلاذری ص 92-93 (آقای عسکری در کتاب خود عبد الله بن سبا ص 117) نقل کرده است.
16-تاریخ طبری ج 3 ص 12.

فصل بیست و پنجم

جنگ صفین

امام (ع) پس از جنگ بصره رهسپار کوفه شد،و آن جا را مرکز خلافت خود قرار داد.اهل کوفه همان مردمی بودند که او را در مقابل دشمنانش در بصره یاری رساندند و آتش جنگ را خاموش کردند.بصره،دیگر شهری نبود که بر آن اعتماد کند.بیشتر مردم بصره،مخالف او بودند،و پس از این که جنگ،آنچه خواست از مردم آن شهر گرفت،نمی توانستند با او صمیمی باشند.مردم حجاز هم کسانی نبودند،که به آنان اعتماد کند،زیرا ایشان،نسبت به بقیه نواحی اسلامی،بخش کوچکی از مردم بودند.مردم شام هم پیروان دشمن وی،معاویه،بودند.مردم مسلمان مقیم مصر آن اندازه نیرومند نبودند تا بتوانند برای سرکوب شوکت جدایی خواهان اموی به تجهیز نیروی لازم بپردازند.

امام (ع) حدود چهار ماه

برای آماده ساختن نیرو-برای مقابله با معاویه خطرناکترین دشمن وحدت امت و مقتدرترین ایشان در ستیزه جویی در برابر حکومت امام و بی تقواترین فرد در مسایل دینی-در مرکز جدید خلافت خود توقف کرد.البته معاویه،سرپیچی خود را از بیعت با امام (ع) و نیز مبارزه با قدرت او،اعلان کرده بود.به این ترتیب سوریه از پیکر دولت اسلامی جدا شده بود و جدایی خود را هم اعلام کرده بود.معاویه،بدین هم اکتفا نکرد،بلکه دشمنی خود را با حکومت مرکزی ابراز داشت،و جنگ با دولت مرکزی را در پوشش خونخواهی عثمان علنی ساخت.او در حقیقت،حرکت جدایی خواهانه را پیش از آغاز مساله بصره شروع کرده بود.

امام،پس از این که بیعت انجام گرفت،نامه ای به معاویه نوشت،حامل نامه سیره جهنی بود،در آن نامه،امام (ع) او را از بیعت اصحاب با خود مطلع ساخت و به او دستور داد تا به همراه مردمی که زیر فرمان او بودند،به بیعت کنندگان ملحق شوند.