امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 256

5 -توطئه ای بزرگ

نبرد در روز سوم با تمام شدت خود ادامه داشت،آثار ضعف در سپاه معاویه پدیدار شده بود و نزدیک بود یاران امام (ع) به خیمه معاویه برسند.معاویه قصد فرار داشت و لیکن استقامت کرد و ماند.

روز بالا آمده بود و جنگ به همان شدت خود بود،در آن هنگام که پیروزی در چند قدمی امام و لشکریانش قرار داشت،در حالی که آنان گلوی گروه ستمکار را فشرده بودند،ناگهان در میان ارتش معاویه قرآنها بالا رفت و فریاد مردم شام بلند شد:اینک کتاب خدا!از اول تا آخر میان ما و شما!خدا را خدا را درباره مردم عرب!خدا را در نظر بگیرید درباره اسلام!چه کسانی اگر مردم شام نابود شوند از مرزهای شام دفاع خواهند کرد؟و چه کسی اگر مردم عراق از بین بروند از مرزهای عراق نگهبانی خواهد کرد؟

در حقیقت،معاویه از به دست آوردن پیروزی نظامی ناامید و با شکست قطعی در میدان جنگ مواجه شد.از آن رو،به قرآن پناهنده شد.

دعوت به حکم قرآن از ابتکارهای معاویه و ابن عاص نبود.زیرا امام (ع) مردم بصره را پیش از آغاز جنگشان-دعوت به حکومت قرآن فرموده بود.و به

یکی از جوانان کوفه دستور داد تا با مردم بصره به وسیله قرآن روبرو شود و آنان را به حکومت قرآن دعوت کند.ولی مردم بصره دعوت را نپذیرفتند و آن جوان را کشتند.

هنگامی که معاویه و ابن عاص به شکست نظامی یقین پیدا کردند و دیدند هیچ راه گریزی برای مردم شام نیست،تصمیم گرفتند تا به دعوت به حکم قرآن پناهنده شوند.معاویه،چنان که به نظر می رسد،تمام امکانات را آماده ساخته،و جو را برای آن کار فراهم کرده بود.او پنهانی،با سران سپاه امام (ع) -بخصوص با اشعث بن قیس رئیس قبیله کنده اهل یمن،که در میان مردم کوفه افرادش از همه قبایل بیشتر بود-روابطی برقرار ساخته بود.البته معاویه،تا حدودی یقین داشت،که بالا بردن قرآنها منجر به ایجاد شکاف در میان لشکر امام خواهد شد، چه امام (ع) آن دعوت را بپذیرد و چه نپذیرد.در حقیقت،همان که معاویه،انتظار داشت اتفاق افتاد،زیرا میان سپاه امام (ع) سر و صداهایی برخاست،آنان آتش بس و پذیرفتن حکم قرآن را خواستار شدند.

کسانی که آتش بس می خواستند سه دسته بودند،هر کدام نظری مخالف با نظر دیگران را داشتند.گروهی مقدس و پرهیزگار!معتقد بودند خودداری از پذیرش دعوت به کتاب خدا و ادامه جنگ گناهی بزرگ است و جایز نیست که مسلمانان مرتکب چنان گناهی شوند.این گروه فراموش کرده بودند که پیشوای ایشان داناترین فرد به قرآن و حلال و حرام آن است و پایبندی او به قوانین قرآن از همه مسلمانان،بیشتر است.

در میان این دسته تعداد زیادی از قاریان قرآن بودند که به دلیل کوتاه فکری تصور می کردند به تمام علم شریعت آگاهند و خود را در مقام حامی آن می دیدند.چه بسیارند از این

دسته دینداران در هر زمانی و مکانی!