امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 284

خلافت عثمان به معاویه امکان داد تا به نیرویی که در زمان خلیفه دوم داشت،چندین برابر بیفزاید.زیرا قلمرو حکومتش گسترش یافت و فلسطین،حمص و قنسرین را فرا گرفت.در نتیجه او استاندار تمام سرزمینی شد که امروز به سوریه بزرگ مشهور است.و اگر قدرت معاویه در ایام عمر شروع به گسترش کرده بود،با این که پیوسته تحت مراقبت شدید عمر بود، این قدرت در زمان عثمان گسترش یافت،و از هر نوع مراقبتی آزاد شد،و کار معاویه در عهد عثمان

بطور ترسناکی بالا گرفت.و از شخص خلیفه نیرومندتر شد بحدی که خلیفه برای گوشمالی مخالفان و معترضان به او متوسل می شد،بطوری که،مخالفان از حجاز و عراق به شام انتقال داده می شدند تا تمام آنها زیر نظر دولتمردی قوی و نیرومند،قرار گیرند.

معاویه کسی نبود که فرصتها را ساده از دست بدهد بلکه به چاره اندیشی می پرداخت و از فرصتها بیشترین بهره برداریها را می کرد.در حقیقت او نسبت به پابرجا کردن کار خود و محکم کردن جای پای خود از زمان خلافت عمر،اقدام کرد،او سران قبایل را با بذل و بخششهای سخاوتمندانه خود،جذب می کرد و هر کس را که توان خدمت نظامی داشت،چه از لحاظ نظامی و چه از جنبه روانی به خدمت خود می گرفت بحدی که در اواخر عهد عثمان، صاحب بزرگترین نیروی ضربتی در جهان اسلام بود.یک صد هزار نفر به همراه فرزندان و بردگانشان مقرری سالیانه خود را بطور مداوم از بیت المال مسلمانان در شام دریافت می کردند.

معاویه در وجود عثمان وسیله خلافت خود را می دید،زیرا او پسر عمو و دوستش بود،بطور جدی قابل درک است که اگر دوران عثمان امنیت خود را حفظ کرده بود،معاویه را به جانشینی خود تعیین می کرد.هنگامی که کارها سخت شد و فضای سیاسی با آشوبی گسترده اعلام خطر می کرد.و فاجعه ای مرگبار به خلیفه نزدیک می شد،معاویه تصمیم گرفت از گرفتاریهای خلیفه وسیله ای بسازد که او را زودتر به هدف خود برساند.

البته او می خواست خلیفه را به راهی بکشاند که به جانشینی خودش منتهی شود.وقتی خلیفه خودداری کرد از این که پاسخ مثبتی به معاویه بدهد،معاویه هم از این که از او در برابر گرفتاریهایش دفاع کند،خودداری کرد،بلکه مشکل او را تشدید و تسریع کرد تا از مطالبه

خون خلیفه وسیله ای برای وصول به خلافت فراهم آورد.

معاویه،موقعی که خطر عثمان را تهدید می کرد از او دعوت کرد،تا برای حفظ جانش وی را به شام منتقل کند.

هدف معاویه از تصمیم انتقال خلیفه به شام این بود که خلیفه را تحت حمایت خود قرار دهد تا این که از خلافت،برای عثمان نامی بماند ولی حقیقت آن،در اختیار معاویه بوده باشد و سرانجام کار به آنجا منتهی شود که عثمان معاویه را به جانشینی خود تعیین کند.

و لیکن خلیفه به ندای معاویه پاسخ مثبت نداد.در صورتی که برای معاویه امکان داشت با اعزام سپاهی به نزدیکی مدینه و آماده نگهداشتن آن برای دفاع از خلیفه،به هنگام درخواست او،از ورود چنان مصیبتی به خلیفه،جلوگیری کند.اما معاویه-علی رغم این که خلیفه از او کمک خواست-کمک نکرد.و می گویند که او سپاهی فرستاد و به فرمانده سپاه دستور داد که لشکر را در بیرون مدینه نگهدارد و حرکت ندهد تا وقتی که-عوض عثمان از معاویه-دستور برسد،البته او مصلحت خویش را در آن دیده بود که عثمان را به دم تیز شمشیر انقلاب بسپارد تا خود خون او را مطالبه کند و به مردم اعلان کند که او به خونخواهی خلیفه که مظلوم کشته شده قیام کرده است.و به این ترتیب توده های مردم برانگیخته شوند،وی آنها را از راه تفکر طبیعی خود بیرون برد.به این وسیله تا حد جنون آنها را منحرف ساخت،برای این که هدف و خواسته خود را بپایان برساند و تنها خواست او همان بود.

هشدارهای پیامبر (ص) خود دلیل بر آن است