امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 288

و اضافه می کنم که وظیفه امام (ع) بر او حکم می کرد تا راهی را که انتخاب کرده بود بپیماید، گر چه سلطنت بنی امیه مقدری حتمی بود.پس مقام امام،مقام سایر پیام آوران و صاحبان رسالتی است که در راه خدا پیکار کردند و کشته شدند و به مقصود خود یعنی اعلای کلمه الله، نائل نشدند.

و ما تصور نمی کنیم که پیامبر بزرگ (ص) اگر می دانست که در جنگهای خود در مقابل دشمنان پیروز نخواهد شد از جهاد و مبارزه خودداری می کرد،بلکه اعتقاد داریم که او در نبرد حق تا پایان کار وارد می شد.و این همان مطلبی است که برای عمویش ابو طالب موقعی که در مکه بود،آشکارا گفت:«ای عمو،به خدا قسم اگر ایشان[مردم قریش]خورشید را در دست راستم و ماه را در دست چپم قرار دهند تا این کار را ترک کنم ترک نخواهم کرد تا این که خداوند مرا در آن راه پیروز گرداند و یا هلاک شوم.»

پس درگیری امام در جنگ بر ضد خطر بنی امیه وظیفه مهمی بود که پس از یافتن یارانی آماده فداکاری برای رسالت خود،بر عهده او قرار داشت.و اگر آن کار را نکرده بود،در ادای امانتی که مقابل دین و امت و نسلهای آینده بر عهده داشت کوتاهی کرده بود،و در ظلم و گمراهی و گناهان بنی امیه سهیم و شریک بود.

پی نوشتها

1-نهج البلاغه ج 3 ص 73.
2-نهج البلاغه ج 3 ص 120.
3-کامل ابن اثیر ج 3 ص 33.و آن را ابن ابی الحدید در شرح منهج ص 64 از طبری نقل کرده است.
4-شرح نهج البلاغه ج 1 ص 62.
5-کامل ج 3 ص 76.
6-شرح نهج البلاغه ج 2 ص 376.
7-همان