امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 318

و بنی عباس و عثمانیها و دیگران به حکومت رسیدند مقایسه کنیم،خواهیم دید که رابطه آنها نسبت دو روز روشن به تمام روزهای یک سال تیره و تار است.و منطقی نیست که روشنایی دو روز،تاریکیهای تمام روزهای سال را از خاطر ما ببرد.و این خود اشتباه بودن اعتقاد به بی نیازی امت از انتخاب پیامبر (ص) رهبری را پس از خود برای امت ثابت و روشن می سازد.هدف نهایی رسالت اسلامی برقراری حکومت قرآن و سنت نبوی و تحقق بخشیدن آن هدفی است که قرآن اعلام فرموده است:«اوست که پیامبرش را با هدایت و دین حق فرستاده است تا هر چند مشرکان نپسندند آن را بر تمام دینها پیروز گرداند.» (7) و برای تحقق این ایده،لازم بود که پیامبر (ص) تا حد توان از وسایل تضمین کننده برای رسالت و استمرار و گسترش آن و همچنین برای امت و مصلحت او و مصلحت نسلهای آینده اش به کار ببرد.و در راس این ضمانتهای ضروری،احتیاج به انتخاب نایبی برای خود بود تا جانشین و خلیفه اوپس از وفاتش باشد،و طبیعی است که آن کار را انجام داد،زیرا او از میان امت آگاهترین فرد را به کتاب خدا و سنتهای پیامبر (ص) و صمیمی ترین آنان را به خدا و پیامبر خدا (ص) و علاقه مندترین ایشان را بر مصالح امت و نیرومندترین فرد،برای کشیدن بار مسؤولیت انتخاب کرد.

هنگامی که این خلیفه به حکومت برسد،انتظار می رود که همان کاری را بکند که پیامبر (ص) کرد و او نیز برای خود جانشینی که دارای این شایستگیها باشد انتخاب کند.و جانشین او نیز در زمان خود همان راه را در پیش گیرد و به همین

ترتیب،تا این که هدف قرآنی تحقق یابد و عمل به اصول و قوانین اسلامی عادت ثانوی برای همه مسلمانان-صرف نظر از اختلاف زبان، نژاد،رنگ چهره و جنسیت-بشود.

دلیل دومی که ما را بر این عقیده وامی دارد که بعد از وفات پیامبر (ص) انتخاب رهبری برای امت از جمله وظایف پیامبر و یکی از بزرگترین واجبات او بوده است،آن است که پیامبر (ص) می دانسته است که امت پس از او مشکلاتی در پیش دارد.آشوبها در زمان خود پیامبر شروع شد.مسیلمه کذاب و اسود عنسی در زمان پیامبر (ص) ادعای نبوت کردند و پیروانی پیدا کردند و خطر ایشان بعدها بالا گرفت.

پیامبر (ص) از آشوبهای فراوان و خطرناکی که در پیش بود و انتظار بروز آنها بعد از وفاتش می رفت سخن می گفت.حاکم در مستدرک (8) ،امام احمد در مسند خود (9) ،ابن هشام در سیره و ابن سعد در طبقاتش (11) از ابو مویهبه خدمتگذار پیامبر خدا نقل کرده اند که پیامبر (ص) یک شب اندکی پیش از وفاتش به وی فرمود:«ای ابو مویهبه،من مامور شدم که برای مردم قبرستان بقیع طلب آمرزش کنم،تو هم با من بیا.پس به همراه آن بزرگوار رفتم.و چون مقابل آنان ایستاد،فرمود:درود بر شما ای اهل قبور،اگر می دانستید که خداوند از چه چیز شما را نجات داده است،آن حالتی که شما می گذرانید بر شما گواراتر می بود تا حالتی که این مردم می گذرانند.فتنه ها چون پاره های ظلمت شب رو آور شده است،پایانش در پی آغازش،و آخرش بدتر از اولش می باشد»و خبر داد که جمعی از اصحابش بعد از وفات وی دست به آشوب خواهند زد.و اینک شماری از کتابهای معتبر (صحاح) که بطور صریح بیانگر این مطلبند.

بخاری در

جلد هشتم از صحیح خود (در کتاب دعوات باب الحوض ص 149) از انس و او از پیامبر (ص) نقل کرده است که فرمود:«البته،عده ای از یاران من،کنار حوض کوثر بر من وارد می شوند،به محض این که من آنان را ببینم آنها شرمسار می شوند.پس می گویم: (خدایا) اینها اصحاب منند خطاب می رسد:تو نمی دانی که بعد از تو چه کردند».

و در همان کتاب ص 150 از ابو حازم و او از سهل بن سعد نقل کرده است که پیامبر (ص) فرمود:«من پیش از شما کنار حوض کوثر وارد می شوم،هر کسی بر من بگذرد از آن حوض می نوشد و هر کس از آن بنوشد هرگز تشنه نمی شود.گروههایی بر من عرضه می شوند که من آنان را و ایشان مرا می شناسند،و بعد بین من و ایشان فاصله ایجاد می شود»ابو حازم گفت: نعمان بن عیاش حرف مرا شنید و گفت:آیا از سهل همین طور شنیدی؟گفتم:آری.پس گفت: گواهی می دهم که از ابو سعید خدری شنیدم و او می افزود:«پس من می گویم:ایشان از من هستند،خطاب می رسد:همانا تو نمی دانی که آنها پس از تو چه کردند.پس می گویم:نابود باد آن کسانی که پس از من سنتم را تغییر دادند».و مسلم نیز در ص 53-54 جلد 15 صحیح خود روایت را همین طور نقل کرده است.

و بخاری نیز در (باب الحوض) از سعید بن مسیب از ابو هریره نقل کرده است که او می گفت، پیامبر خدا (ص) فرمود:«روز قیامت گروهی از اصحابم بر من وارد می شوند،اما آنها را از حوض جدا می کنند.پس من می گویم:ای خدا اصحابم،خطاب می رسد:تو نمی دانی که ایشان پس از تو چه کردند،آنان به قهقرا برگشتند و مرتد شدند.»و نیز از سعید بن مسیب نقل شده