امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 377

به راستی کمترین

چیزی که شایسته است مسلمانان در برابر تعالیم اهل البیت (ع) انجام دهند این است که آنها را همگام با مذاهب چهار گانه قرار دهند.

و حقیقت مطلب این است که پیروان مذاهب چهار گانه نسبت به فتاوای امامان اهل بیت موضع شک و انکار پیش گرفته اند،بدون این که از آن فتواها آگاهی داشته باشند،و با این که شناختی نسبت به آنها ندارند،آنها را در خور اهمیت و اعتبار نمی شمارند.و در این موضعگیری پیروان مذاهب چهار گانه را می بینیم که با پیشوایان خود موضعی هماهنگ ندارند،و کاسه داغ تر از آش می باشند.زیرا ابو حنیفه نزد امام جعفر صادق (ع) درس می خواند و اعتقاد داشت که او داناترین فرد زمان خود به احکام شرعی است.

منصور به ابو حنیفه دستور داد که تعدادی از مسائل مشکل را برای سؤال از امام صادق (ع) آماده کند.پس ابو حنیفه در حضور منصور چهل مساله از امام صادق سؤال کرد،و امام (ع) تمام آنها را پاسخ داد،و علاوه بر پاسخ سؤالها بیان داشت که علمای عراق چه می گویند و علمای حجاز چه نظری دارند و نظر اهل بیت (ع) درباره هر یک از آن مسائل چیست.و ابو حنیفه به دنبال آن گفت:«کسی که به اقوال مختلف مردم داناتر باشد،علم و آگاهیش از همه بیشتر است .ابو حنیفه احساس خود را آن موقعی که بر منصور وارد شد و امام صادق نزد وی بود،توصیف می کند:«نزد منصور آمدم و بر او وارد شدم،در حالی که جعفر بن محمد طرف راست او نشسته بود،همین که نظرم به او افتاد،از هیبت جعفر بن محمد صادق (ع) ترسی بر دلم نشست که از ابو جعفر منصور چنان ترسی وارد

نشد».این موقعی بود که حکومت جهان اسلام در دست منصور بود و امام صادق (ع) از امر حکومت چیزی در اختیار نداشت (24) .

و امام مالک از جمله شاگردان و کسانی بود که از آن امام علم آموختند.از مالک نقل کرده اند که گفت:پیوسته نزد جعفر بن محمد می آمدم.و مدتی رفت و آمد داشتم،او را جز در یکی از سه حالت ندیدم:یا در حال نماز بود و یا روزه دار بود و یا قرآن می خواند.و هیچ گاه او را ندیدم حدیثی از پیامبر خدا (ص) نقل کند مگر این که با وضو باشد و سخن بیهوده نمی گفت.و از آن عابدان پارسایی بود که خدا ترس می باشند و هیچ وقت او را زیارت نکردم مگر این که تشک را از زیر پای خود در می آورد و زیر پای من قرار می داد...» (25)

امام احمد بن حنبل حدیث ثقلین را به چندین طریق نقل کرده است.به دو طریق از زید بن ثابت روایت کرده است که پیامبر (ص) فرمود:«من در میان شما دو جانشین می گذارم:کتاب خدا رشته ای کشیده شده میان آسمان و زمین (یا ما بین آسمان تا زمین) ،و عترتم،خاندانم.و البته آن دو هرگز از یکدیگر جدا نشوند تا این که کنار حوض بر من باز گردند.» (26) و از ابو سعید خدری روایت شده است که پیامبر (ص) فرمود:«نزدیک است دعوت حق را لبیک گویم و در میان شما دو شی ء گرانقدر:کتاب خداوند بزرگ و عترتم را باقی می گذارم،کتاب خدا ریسمانی است کشیده شده از آسمان تا زمین،و عترت من،خاندانم.و البته که خدای مهربان به من خبر داده است که آن دو هرگز از یکدیگر جدا نمی شوند تا این که

کنار حوض بر من باز گردند.پس توجه کنید که بعد از من با آنها چگونه رفتار خواهید کرد.» (27) و همین را از زید بن ارقم نیز روایت کرده است (28) .شیخ محمد ابو زهره که از بزرگترین دانشمندان معاصر اهل سنت است،می گوید:دانشمندان اسلامی با اختلاف گروه و مذاهب،در مورد فضیلت و دانش امام صادق اجماع و اتفاق عجیبی دارند!زیرا که آن امامان اهل سنت که همزمان با او بودند از وی علوم و معارفی را آموخته و قبول کرده اند.مالک از او اخذ معارف کرده است و همچنین معاصران مالک،مانند سفیان بن عیینه،سفیان ثوری و افراد زیاد دیگر.ابو حنیفه با این که عمری نزدیک عمر امام صادق (ع) داشت از او آموخته است و او را دانشمندترین مردم می دانسته است...» (29) .اما پیروی (تشیع) امام شافعی از اهل بیت (ع) معروف است،و آن را دانشمندان مورد اعتماد نقل کرده اند.امام رازی در شرح و تفسیر خود بر آیه کریمه قل لا اسئلکم علیه اجرا الا الموده فی القربی...»نقل کرده است که اشعار زیر را امام شافعی سروده است:ای سواره!هرگاه به وادی محصب از منطقه منی رسیدی زمام مرکب نگهدار!

و با صدای بلند به ساکنان خیف و زایرانش،به هنگام سحر،زمانی که حاجیان چون سیل خروشان و امواج لبریز رود فرات،در حرکتند،اعلام کن!که اگر دوستی خاندان محمد (ص) جدایی از دین[رفض]است،پس جن و انس گواهی دهند که من رافضیم (30) .

و ابن حجر در کتاب خود (الصواعق المحرقه) نقل کرده است که شافعی می گوید:خاندان پیامبر (ص) وسیله نجاتم می باشند و هم ایشان نزد پیامبر (ص) وسیله منند.امیدوارم فردای قیامت به خاطر ایشان،نامه اعمال مرا به دست راستم دهند (31) .و