امیر المؤمنین اسوه وحدت صفحه 63

مالک بن دینار از سعید بن جبیر پرسید:چه کسی صاحب پرچم رسول الله بود؟سعید به او گفت:تو آزادی حرفت را بزن! (سعید در زمان حجاج

بود و از او می ترسید) پس معبد جهنی به وی گفت:من جواب تو را می دهم،پرچم پیامبر را در بین راه،ابن مسیره عبسی،حمل می کرد و موقع پیکار علی بن ابی طالب (ع) آن را می گرفت،او حامل پرچم پیامبر (ص) در همه میدانهای جنگ بود.

فصل هشتم

در جنگ بدر

جنگ بدر از بزرگترین جنگهای سرنوشت ساز مسلمانان است،در این جنگ بود که نخستین بار نیروی پیروان دین جدید به آزمایش در آمد.اگر در این نبرد مشرکان پیروز می شدند-با توجه به این که قدرت اسلامی در ابتدای کار بود-هر آینه کار اسلام و قوانین آن تمام شده بود.هیچ کس جز شخص پیامبر (ص) نمی توانست میزان اهمیت نتایج آن را درک کند. براستی که می توانید عمق احساس آن حضرت را در دعایش پیش از شروع جنگ بخوانید:آن جا که ایستاده بود و بزاری پروردگارش را می خواند و می گفت:«بار خدایا!اینک مردم قریش با همه کبر و غرور خویش قصد تکذیب پیامبر-تو را دارند،بار خدایا!هنگامه هلاکت آنان را برسان!بار پروردگارا اگر این گروه مسلمان امروز هلاک شوند،دیگر کسی تو را در روی زمین پرستش نخواهد کرد» (1) .

در این جنگ که نیروهای شرک به نهصد و پنجاه جنگجو می رسید،و نیروی ایمان بیش از سیصد و چهارده مجاهد (با خود پیامبر که در بین آنان بود) نبود،دفاع از اسلام بر سه عنصر متکی بود که آن سه به منزله سه خط دفاعی بودند:

(1) شخصیت پیامبر و رهبری والا و پایداری بی نظیر او،که براستی در جنگ بدر و در هر میدان نبردی که خود آن حضرت حضور داشت،برای اسلام و مسلمانان آخرین پناهگاه بود.

(2) مردان هاشمی (یا خویشاوندان پیامبر) و در راس آنان علی بن ابی طالب (ع)