عمره صفحه 1

1- مقدمه

عمره » مقدمه

سالهای قبل کتابی به نام حج نوشتم که به لطف خداوند، مورد مطالعه بسیاری از زائران خانه خدا قرار گرفت و بارها از طریق انتشارات جامعه مدرسین و بعثه مقام معظم رهبری چاپ و منتشر و از طریق سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی به زبانهای مختلف ترجمه گردید.

از لطف خداوند در این ایام که مسافرین عمره زیاد شده اند، تصمیم گرفتم جزوه ای در باره عمره بنویسم و از آنجاکه حج و عمره نظیر اذان و اقامه ضمن تفاوتهای جزئی دارای مشترکات فراوانی هستند، قسمت هائی که مخصوص اعمال حج بود، نظیر عرفات، مشعر، منا، قربانی و سرتراشیدن از کتاب حج حذف کرده و در عوض نکاتی را اضافه نمودم تا مسافران خانه خدا بتوانند با چند ساعت مطالعه با گوشه ای از اسرار و برکات

این سفر معنوی آشنا شوند.

خداوند به لطف خود توفیق این سفر را نصیب آرزومندان بفرماید!

ضمناً آمادگی انتقادات و پیشنهادات خوانندگان را دارم، زیرا تنها کتابی که محکم و بی تردید است قرآن است «ذلک الکتاب لاریب فیه» و سایر نوشته ها هرچه واز هر کس که باشد قابل تصحیح و تکمیل است.

این سفر مقدس در حقیقت هجرتی از خود به سوی خدا است.

نمایشی است از عبادت و وحدت و عشق و عظمت.

نمایشی است از صحنه های گذشت انسان از مسکن و فرزند و شغل و لباس و کفش و کلاه و....

نمایشی است از هماهنگی انسانهائی که دور کعبه طواف می کنند با فرشتگانی که در آسمان چهارم بر فراز کعبه دور بیت المعمور به طواف مشغولند.

نمایشی است از سادگی و همدلی و همزبانی، زیرا که ساده ترین لباس را در میقات می پوشند و همه با هم با یک زبان به خدای خود لبیک می گویند.

آزمایشی است که خداوند از بندگان خود نموده که آنان را در منطقه بی آب و گیاه به طواف دور سنگ های سیاه فرمان داده است.

حضرت علی (علیه السلام) می فرماید:

اگر خدا می خواست سنگ های کعبه را از طلا و یاقوت و محل کعبه را در منطقه ای خوش آب وهوا قرار می داد ولی در آن صورت معلوم نبود که آیا برای خدا به سفر می روند یا برای تفریح، انتخاب آن منطقه آزمایشی است که خداوند از مردم می نماید(1).

این سفر انسان را تکبر زدائی می کند، از قالب همیشگی بیرون می آورد و اشکش را جاری می سازد.

این سفر انسان را مهمان ویژه خدا می کند، پای او را جای پای انبیاء می نهد، ظاهر او را شبیه اولیا می کند تا شاید از این ظاهر راهی به باطن پیدا شود.

در این سفر انسان روبه خدای مطلق می کند لذا نباید اسیر و مقیّد به کفش و کلاه و لباس و منطقه خود باشد.

در این سفر، انسان با تاریخ آدم و ابراهیم و اسماعیل و محمّد و علی (صلوات اللّه علیهم اجمعین) گره می خورد.

2- به کجا می رویم؟

عمره » به کجا می رویم؟

به جائی که ابراهیم (علیه السلام) آزمایش شد.

اسماعیل (علیه السلام) به قربانگاه رفت.

پیامبر (صلّی اللّه علیه وآله) مبعوث شد.

علی (علیه السلام) متولد و بلال شکنجه شد.

می رویم تا با دست خدا (حجر الاسود) بیعت کنیم و خاطرات انبیا را یاد کنیم تا از گذشته خود توبه کنیم و برای آینده خود ره توشه ای ذخیره کنیم.

می رویم دور خانه او بگردیم تا دور دیگران نگردیم، رو به سوی او کنیم تا دیگران از ما دل بکنند.

می رویم تا به ابراهیم (علیه السلام) بگوییم ندای تو را شنیدیم و لبیک گفتیم.

تا به پیامبر (صلّی اللّه علیه وآله) بگوییم زائر تو و امّت تو و همراه تو و عاشق تو هستیم.

می رویم تا زادگاه علی (علیه السلام) را مشاهده کنیم که چگونه مردم دور آن زادگاه می چرخند ولی نوزاد را کنار زده و فراموشش کردند.

می رویم تا تحقق وعده های خدا را با چشم خود ببینیم.

خدا وعده داد که ای محمّد (صلّی اللّه علیه وآله) ما تو را از شرّ مسخره کنندگان نجات خواهیم داد(2).

ای محمّد (صلّی اللّه علیه وآله) ما نام تو را بلند خواهیم داشت، امّت تو را زیاد خواهیم کرد، دلهای مردم را به سوی تو روانه خواهیم نمود.