تاریخ خمس صفحه 121

1- 199. همان، ص 484، باب 1، ح 5، به نقل از تهذیب الأحکام، شیخ طوسی، ج 4، ص 136، ح 381.

ولا یحلّ لأحد أن یشتری من الخمس شیئاً حتّی یصل إلینا حقّنا»؛(1) «هرآنچه در جنگ برای برپایی گواهی بر یکتایی خداوند و اینکه محمّدصلی الله علیه وآله پیامبر خداوند است، به دست آید، خمس آن برای ما است و برای هیچ کس خریدن چیزی که در آن خمس ما هست، حلال نیست، مگر اینکه سهم ما را به ما برساند».

بنابراین شیعیان، که تنها پیروان خاندان اهل بیت علیهم السلام و امام علیه السلام بودند، برای پرداخت خمس به نزد اهل بیت پیامبرعلیهم السلام مراجعه می کردند؛ امّا هنوز مرکزیت و محوریت امام علیه السلام در بین خاندان اهل بیت علیهم السلام و جایگاه امام علیه السلام می بایست تدوین گردد؛ پس امام باقرعلیه السلام در نشست های علمی خود، روش پیامبرصلی الله علیه وآله را درباره خمس بیان می نمود، سپس سهم پیامبرصلی الله علیه وآله را از سهم خویشاوندان پیامبر جدا می کرد. مثلاً در مورد آیه شریفه: «وَاعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَیْ ءٍ فَأَنَّ للَّهِ ِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِی الْقُرْبی (2) می فرمود: «هم قرابه رسول اللَّه صلی الله علیه وآله والخمس للَّه و للرسول صلی الله علیه وآله لنا»؛(3) «اینها نزدیکان پیامبر خدا هستند و خمسی که برای خداوند و برای پیامبر است، مال ما است».