تاریخ خمس صفحه 253

1- 406. اصول کافی، ج 1، ص 518، ح 5.

ولا توصِ إلی أحد فیقوم مقامک بعد وفاتک، فقد وقعت الغیبه التامّه، فلا ظهور إلاّ بعد إذن اللَّه تعالی»؛(1) «به نام خدای بخشایشگر و بسیار مهربان. ای علی بن محمّد سمری! خداوند با پاداشی چون پاداش همتایانت، تو را بزرگ دارد، تو از این روز تا شش روز دیگر خواهی مرد، کارهایت را جمع و جور کن و به هیچ کس سفارش نکن که پس از مرگت به جای تو بنشیند. آن غیبت تام فرا رسید، دیگر دیده شدنی در کار نیست، مگر پس از اجازه خدای تعالی».

علی بن محمّد سمری نیز، این فرمان را به هنگام فرا رسیدن نشانه های مرگ در او در جمع شیعیان بغداد خواند. در نتیجه، با توجّه به پنهان ماندن امام از دیدگان مردمان، می بایست شیوه ای مخصوص وجود می داشت تا شیعیان و یا نمایندگان آنها با اطمینان و امنیت با امام و یا نمایندگان ایشان ارتباط برقرار نموده و وجوهات و یا پاسخهای خود را دریافت کنند؛ لذا در برخی موارد، سفیران برای شناساندن خود ناگزیر بودند از برخی خبرهای پنهانی آگاهی پیدا کنند و از آن، به عنوان نشانه ارتباط خود با امام استفاده نمایند. امام برای جلوگیری از شناسایی، شیعیان و فرستادگان آنها توسط مأمورین حکومتی و نیز برای آسان نمودن راه رساندن خمس، اقداماتی را انجام داد. از جمله: