- پیشگفتار محقق 1
- اشاره 12
- تاریخچه خمس 13
- 2- زمین هایی که انصار به رسول اکرم(ص) بخشیدند. 16
- 1- املاک مُخَیرِق 16
- اشاره 16
- 5- وادی القری 17
- 6- مهزور؛ و این بازاری در مدینه بوده است. 17
- 7- زمینی از اموال بنی نضیر در مدینه . 17
- 4- سه قلعه از قلعه های خیبر، به نام های وطیح، سلالم و کُتَیبه. 17
- اشاره 30
- پیامبر از چه چیزهایی خمس دریافت کرده است؟ 38
- بخش اول: روایات اهل سنت 39
- اشاره 39
- وجوب خمس در رکاز 40
- رکاز چیست؟ 42
- سیوب چیست؟ 43
- خمس درآمد 44
- بخش دوم: نامه ها و فرمان های پیامبر(ص) 45
- اشاره 45
- معنای خمس از دیدگاه اهل سنت 54
- اشاره 57
- واژه صدقه و تفاوت آن با زکات 63
- خمس و آیه چهل و یکم سوره انفال 66
- اشکال به دلالت آیه و پاسخ آن 72
- اشاره 79
- اشاره 82
- علم غیب ائمه اطهار: 111
- اشاره 127
- اشاره 134
- اشاره 138
- فقها و روایات تحلیل خمس 139
- واکنش امام رضا و امام جواد8 در برابر تحلیل خمس 142
- روایت نخست: 142
- اشاره 142
- روایت سوم: 143
- روایت دوم: 143
- اشاره 145
- روایت نخست: 145
- روایت سوم: 147
- روایت ششم: 149
- روایت هفتم: 150
- روایت هشتم: 150
- روایت نهم: 151
- روایت دهم: 151
- روایت یازدهم: 152
- روایت دوازدهم: 152
- روایت سیزدهم: 154
- روایت چهاردهم: 155
- روایت پانزدهم: 155
- حدیث هفدهم: 158
- اشاره 160
- مطلب اول: 160
- مطلب دوم: 160
خلاصه فصل:
این فصل با سخن از مفوضه و غالیان آغاز شد؛ و سپس در مقام نقد، گفته شد که تفویض به دو نوع تکوینی و تشریعی تقسیم می شود.
نتیجه کلام آن که تفویض در مقام تکوین، تنها به یک معنای آن قابل تصور و قبول است؛ و آن این که خدای متعال مقارن با اراده پیامبر و اهل بیت: تکوین را رقم زند؛ که البته تنها در مقام معجزات انبیاء می توان تحقق آن را قبول کرد و روایات بسیاری اعتقاد به آن را در غیر معجزه منع کرده است.
پس از این، از معانی پنج یا شش گانه تفویض در تشریع یاد شد، و بیان شد که به جز یکی، بقیه آن معانی در حق پیامبر اکرم(ص) امکان وقوعی دارد؛ اگر چه تنها برای دو معنای آن می توان اقامه دلیل قطعی کرد.
آن دو معنا یکی آن است که خداوند تشریع بعضی از احکام شرع را به رسول خدا(ص) اعطا کرده باشد، و البته با توجه به این که در نهایت همه احکام مؤید به تأیید الهی است، حال یا به اذن قبلی و یا با اجازه بعدی. عبارت "فأجاز الله عزّوجل له ذلک" در روایات این احتمال را که پیامبر(ص) مستقل در تشریع باشد، منتفی می کند. ایشان مجاز است حکم را آن طور که خدا راضی است تشریع نماید؛ یعنی در حقیقت مشیت خدا را تبدیل به قانون کند. این معنا از تفویض تنها در حق رسول خدا صحیح است، چرا که با وجود آیه "الیوم أکملت لکم دینکم..." در سال آخرت رسالت، نمی توان پذیرفت، بعد از آن، حکمی نیاز به تشریع داشته باشد. حق این است که در زمان نبی اکرم(ص) شریعت کامل شد، اما از آن جا که فرصت تبلیغ همه آن در زمان رسول خدا فراهم نیامد، امر تکمیل تبلیغ احکام شرع به حضرات امیرالمؤمنین و ائمه: پس از ایشان سپرده شد.شأن اهل بیت: تنها تبلیغ احکام است، و هرگز شأن تشریع ندارند.