ص:18
1- (1) - کافی ج 4، ص 66.
2- (2) - سوره بقره، آیه 45.
3- (3) - کافی ج 4، ص 63.
روزه فریضه ای است که مسلمان را از غرقه شدن در ماده گرایی و حرص و آز برای لذتهای مادی، و مسابقه برای مصرف و تن پروری می رهاند، و به او می آموزد که به فکر دیگران باشد و بر خواهشهای جسمانی خویش مسلط گردد، و به مصرف به قدر نیاز قناعت ورزد و از اسراف و تبذیر بپرهیزد.
روزه به مسلمان می آموزد که با کم هم می توان زیست، و حرص و طمع فقط غرق شدن در مادیات و انحراف از معنویات است، و برای زیستن لازم نیست که با همه وجود به تن و لذتهای آن پرداخت.
روزه به مسلمان مناعت و قناعت را می آموزد، و ارزش این صفات و تأثیر آن در ایجاد صفات برجسته دیگر همچون زهد، و «جود» و بخشش بسیار است. قانع از دیگران بی نیاز است و تن به ذلّت و خواری نمی دهد، جامعه ایی که روح قناعت را در خود بپرورد بر خود متکی خواهد بود، و با دوری از مصرف بی رویه می تواند بر پای خویش بایستد و از بیگانه بی نیاز باشد.
همه دیدیم پس از تهدید آمریکا و غرب به تحریم اقتصادی ایران، امام امت و رهبر کبیر انقلاب اسلامی (قدّس سرّه) فرمودند: «ملت ما مسلمان است و در برابر تحریم اقتصادی و کمبود و نیازمندیها روزه خواهد گرفت».
آری! روزه مسلمان را به زیستن با مصرف کم آشنا می سازد، و به راستی نیز ملت مسلمان ما می تواند با الهام از فریضه ثمربخش روزه سطح مصرف را پایین آورد، و با قناعت