آیینه رمضان صفحه 120

نان‌خور اوست به مسافرت رفته باشد باید زکات او را بدهد) و همچنین مهمانی که با رضایت او پیش از غروب شب عید فطر وارد خانه‌اش شده باشد، (1) باید زکات او را بدهد. (2)

مقدار زکات فطره: هر نفری یک صاع که تقریباً 3 کیلو است. (3)

جنس زکات فطره: گندم یا جو یا خرما یا کشمش یا برنج یا ذرت و مانند اینها. (4)

وقت وجوب زکات فطره: شب عید فطر. (5)

وقت پرداخت زکات فطره: از شب عید تا ظهر روز عید فطر و بهتر آن است که در روز عید بدهد و اگر نماز عید می‌خواند بنابر احتیاط واجب قبل از نماز عید بپردازد.(6)

مصرف زکات فطره: همان مصرف زکات مال است، گرچه احتیاط مستحب‌آنست که‌فقط به‌فقرای‌مؤمن واطفال‌آنها و به مساکین بدهد. (7)

احکام زکات فطره‌

1- کسی که مخارج سال خود و اهل و عیالش را ندارد و کسبی هم ندارد که بتواند مخارج سال خود و اهل و عیالش را بگذراند فقیر است و دادن زکات فطره بر او واجب نیست.(8)

2- فطره مهمانی که پیش از غروب شب عید فطر، بدون رضایت صاحبخانه وارد می‌شود در»

(9)صورتی که نان‌خور او حساب شود، واجب است و همچنین است فطره کسی که انسان را مجبور کرده‌اند که خرجی او را بدهد. (10)

1- آیة اللَّه گلپایگانی، آیة اللَّه صافی: در صورتی که بگویند امشب نان او را داده واجب است زکات فطره او را پرداخت کند هر چند نان‌خور او حساب نشود.

2- توضیح المسائل، م 1991 و 1995.

آیة اللَّه مکارم: اما اگر فقط برای شب عید دعوت شده فطره او بر میزبان واجب نیست.

3- توضیح المسائل، م 1991.

4- همان.

5- تحریر الوسیله، ج 1، ص 348.

6- تحریرالوسیله، ج 1، ص 348؛ توضیح المسائل، م 2029.

7- توضیح المسائل، م 2014.

8- توضیح المسائل، م 1992.

9- آیة اللَّه مکارم: بنابر احتیاط واجب فطره او را بدهد.

آیات عظام صافی، سیستانی، گلپایگانی: و مدتی نزد او می‌ماند بنابر احتیاط واجب است.

آیة اللَّه خویی: و مدتی نزد او می‌ماند محل اشکال است بلکه اظهر عدم وجوب است اگر چه بهتر دادن زکات است.

آیة اللَّه فاضل: و مدتی نزد او می‌ماند در صورتی که نان‌خور او حساب شود بنابر احتیاط واجب است.

آیة اللَّه تبریزی: و مدتی نزد او می‌ماند محل اشکال است اگر چه احوط دادن زکات فطره او است.

10- توضیح المسائل، م 1996

آیة اللَّه بهجت: فطره کسی که پیش از برآمدن هلال ماه شوال مهمان شخص دیگری شده است بر میزبان واجب است به شرط آن که برای خوردن غذا به منزل او آمده باشد ولی بعداً مانعی پیش آید که نتواند غذا صرف کند.

صک161