کنز المرام فی اعمال شهر الصیام صفحه 587

مِنْ حُکْمِکَ لا تَحیفُ عَلَیْهِ، فَقَدْ ظاهَرْتَ الْحُجَجَ، وَاَبْلَیْتَ الاَْعْذارَ وَقَدْ تَقَدَّمْتَ بِالْوَعیدِ، وَتَلَطَّفْتَ فِی التَّرْغیبِ، وَضَرَبْتَ الاَْمْثالَ، وَاَطَلْتَ الاِْمْهالَ، وَاَخَّرْتَ وَاَنْتَ مُسْتَطیعٌ لِلْمُعاجَلَهِ، وَتَاَنَّیْتَ وَاَنْتَ مَلِیٌ بِالْمُبادَرَهِ، لَمْ تَکُنْ اَناتُکَ عَجْزا، وَلا اِمْهالُکَ وَهْنا، وَلا اِمْساکُکَ غَفْلَهً، وَلاَ انْتِظارُکَ مُداراهً، بَلْ لِتَکُونَ حُجَّتُکَ اَبْلَغَ، وَ کَرَمُکَ اَکْمَلَ، وَاِحْسانُکَ اَوْفی، وَنِعْمَتُکَ اَتَمَّ، کُلُّ ذلِکَ کانَ وَلَمْ تَزَلْ، وَهُوَ کائِنٌ وَلا تَزالُ، حُجَّتُکَ اَجَلُّ مِنْ اَنْ تُوصَفَ بِکُلِّها وَمَجْدُکَ اَرْفَعُ مِنْ اَنْ یُحَدَّ بِکُنْهِه، وَنِعْمَتُکَ اَکْثَرُ مِنْ اَنْ تُحْصی بِاَسْرِها، وَاِحْسانُکَ اَکْثَرُ مِنْ اَنْ تُشْکَرَ عَلی اَقَلِّه، وَقَدْ قَصَّرَ بِیَ السُّکُوتُ عَنْ تَحْمیدِکَ، وَفَهَّهَنی الاِْمْساکُ عَنْ تَمْجیدِکَ، وَقُصارایَ الاِْقْرارُ بِالْحُسُورِ، لا رَغْبَهً یا اِلهی بَلْ عَجْزا، فَها اَنَا ذا اَؤُمُّکَ بِالْوِفادَهِ وَاَسْاَلُکَ حُسْنَ الرِّفادَهِ.

فَصَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِهِ وَاسْمَعْ نَجْوایَ، وَاسْتَجِبْ دُعائی، وَلا تَخْتِمْ یَوْمی بِخَیْبَتی، وَلا تَجْبَهْنی بِالرَّدِّ فی مَسْاَلَتی، وَاَکْرِمْ مِنْ عِنْدِکَ مُنْصَرَفی، وَاِلَیْکَ مُنْقَلَبی، اِنَّکَ غَیْرُ ضائِقٍ بِما تُریدُ، وَلا عاجِزٍ عَمّا تُسْاَلُ، وَ اَنْتَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ، وَلا حَوْلَ وَلاقُوَّهَ اِلاّ بِاللّه ِ الْعَلِیِ الْعَظیمِ.(1)

1- صحیفه سجادیه جامعه، ص313، دعاء 146.

آخرین سخن

امام صادق علیه السلام فرمود: چون امام حسین علیه السلام به شهادت رسید، ملکی از اعماق عرش ندا سر داد که:

«ای امت سرگردان، گم گشته و راه گم کرده، خداوند شما را هرگز به عید فطر و قربان موفّق نکند».

از این رهگذر تا روز قیام منتقم خون امام حسین علیه السلام به عید فطر و قربان موفّق نخواهند شد.(1)

امام باقر علیه السلام به عبداللّه بن دینار فرمود:

ای عبداللّه هیچ روز عید فطر یا عید قربان نیست که برای مسلمانها عید باشد، جز این که غم و اندوه آل محمّد علیهم السلام تازه می شود. عبداللّه بن دینار پرسید: برای چه؟ فرمود: برای این که حق خود را در دست دیگران می بینند.(2)

در یکی از تشرّفها به پیشگاه مهر تابان، جان جانان، حضرت ولی عصر علیه السلام در شب عید غدیر آن حضرت را اندوهناک یافتند و از راز آن پرسیدند، فرمود: سوگند به جایگاه رفیع آن بانوی بزرگ، هرگز امکان ندارد که پس از بیت الأحزان، من بیت سرور برپا کنم.

از این رهگذر پس از بیت الأحزان سیّده النّسوان و شهادت سالار شهیدان، جز با ظهور موفور السّرور آن امام نور بیت سروری نخواهد بود. خدای را به عظمت ماه رمضان، مولود رمضان، شهید رمضان و شب قدر مکتوم در ماه رمضان سوگند می دهیم که در فرج و ظهور «موعود رمضان» تعجیل بفرماید، با ظهور حضرتش آمال و آرزوی همه انبیاء و اولیاء را فراهم بفرماید و تفضّلاً نام موءلّف، مصحّح، ناشر و همه دست اندرکاران تهیّه، تدوین، تنظیم و نشر این اثر را در لیست شیعیان واقعی، منتظران حقیقی و فائزین به زیارت آن بزرگوار در حکومت حقّه اش ثبت بفرماید و این عرض ارادت ها را موجب تقرّب به پیشگاه آن حضرت و موجب قرب ظهور آن بزرگوار قرار بدهد. انشاءاللّه

15 شوّال 1429 ق.

1- کلینی، الکافی، ج4، ص170.
2- کلینی، الکافی، ج4، ص170.