وضوی پیامبر صلی الله علیه و آله صفحه 356

قال برأسه کذا ، قلنا بسیفنا کذا» (اگر کسی با سرش چنین بگوید ، با شمشیرمان چنان گوییم) می خواستند شریعت دل خواه خود را در میان مردم رسوخ دهند ، نتوانستند با وضوی مَسْحی مقابله کنند .

بعد از قتل امام حسین علیه السلام و حتی در اواخر عهد امویان ، ائمه علیهم السلام در وضو ، تقیه نمی کردند . با مراجعه به روایات امام باقر علیه السلام در کتاب های چهارگانه حدیثی ، می توان دریافت که امام علیه السلام بی آنکه به سخن این و آن ، اهمیت دهد ، وضوی پیامبر را توصیف می نمود .

اُمویان با وضوی صحابه و تابعان (مانند انس بن مالک ، امام باقر علیه السلام ، عبد اللّه بن عباس) راه می آمدند و آن گونه که با دیگران خشونت داشتند ، با اینان برخورد زورگویانه را به کار نمی بستند .

حدیث ابومالک اشعری را بیان کردیم که چگونه از بیان وضوی پیامبر یا نماز آن حضرت برای قومش هراسناک بود .

تا نوبت به آنجا رسید که مردم در وضو ، بر فقهای درباری برآشفتند ؛ زیرا آنان را از مسح بر پاها باز می داشتند . مردم ، اعتقاد غالب به مشروعیتِ این وضو را ، به عنوان شیوه ای برای رویارویی با آنها برگرفتند .

عبد الرزّاق از ابن جَرِیح روایت می کند که گفت ، از عَطا پرسیدم : چرا همچنان که سر را مسح می کشم ، پاها را مسح نکنم ، خدا هر دو را در قرآن [ به مسح ] گفته است ؟

عَطا گفت : جز به مسح سر و شستن پاها عقیده ندارم ، شنیدم ابوهُرَیره می گفت : وای بر پاشنه ها از آتش ... مردمانی به مسح پاها قائل اند ، اما من آنها را می شویم .(1)

طَحاوی از عبدالملک روایت می کند که گفت ، به عطا گفتم : آیا از هیچ کدام از