وضوی پیامبر صلی الله علیه و آله صفحه 412

آن حضرت باقی ماند و به تجهیز پیامبر پرداخت تا اینکه او را به خاک سپردند ،(1) موضع گیری او در «شورا» نیز همین رویکرد را داشت .(2)

نگارنده ، ضرورتی نمی بیند که این امور را شرح و بسط دهد ، و در این زمینه _ تنها _ به ماجرایی که میان مهدی عباسی و شریک قاضی روی داد ، بسنده می کنیم .

مهدی ، از شریک قاضی پرسید : درباره علی چه می گویی ؟ گفت : آنچه را جدت عباس و عبد اللّه ، درباره او گفتند ! پرسید : چه گفتند ؟ گفت : عباس در حالی درگذشت که علی نزد او برترینِ صحابه به شمار می رفت و بر این باور بود که بزرگان مهاجران ، از آن حضرت درباره شأن نزول آیه ها سؤال می کردند و آن حضرت ، به هیچ کس نیاز نیافت تا اینکه به خدا پیوست .

و امّا عبد اللّه ، پیشاپیش آن حضرت ، با دو دست شمشیر می زد و در جنگ ها سرداری نفوذناپذیر و سالاری فرمان بردار بود . اگر او به ستم امامت می کرد ، پدرت ، پیش از همه ، از یاری او دست می کشید ؛ زیرا دین خدا را می دانست و به احکام الهی آگاهی داشت .

در پی این سخن ، مهدی خاموش ماند و در فکر فرو رفت و پس از این مجلس ، دیری نپایید که شریک را از قضاوت برکنار ساخت .(3)

1- 1 . طبقات ابن سعد 2 : 279 ، باب ذکر غسل رسول اللّه و تسمیه من غسله ، ابن سعد در این باب ، علی و عباس و فضل بن عباس و عقیل بن اَبی طالب و صالح (از موالیان پیامبر) و شقران را نام می برد ؛ و در صفحه 291 می نویسد : عباس و دو فرزندش (فضل و قُثَم) و علی ، در گور پیامبر ، داخل شدند ؛ و در صفحه 298 ، می نگارد : عباس ، پیش ابو طلحه انصاری پیک فرستاد که برای پیامبر [ در قبر ] «لَحَد» درست کند (بنگرید به ، تاریخ ابن خلدون 2 : 487 ؛ سمط نجوم العوالی 3 : 515) .
2- 2 . طبقات ابن سعد 2 : 246 .
3- 3 . تاریخ بغداد 9 : 292 ، ترجمه 4838 ، شریک بن عبد اللّه ؛ سمط النجوم العوالی 3 : 392 ؛ وفیات الأعیان 2 : 467 ، ترجمه 291 .