راه سبز: احکام ویژه پسران دوره دبیرستان صفحه 106

و خویشتنداری عملی نمود. تنبیه گناه کار نباید به انتقام و ظلم او بیانجامد. پس با احتیاط و آرامی این مراحل را طیّ می کنیم:

1. در مرحله اوّل با گناه کار به گونه ای برخورد می کنیم که بفهمد این طرز برخورد ما تنها به خاطر گناه اوست. مثلاً از او چهره برمی گردانیم یا با چهره گرفته و برافروخته با او مواجه می شویم و یا رفت و آمد خود را با او قطع می کنیم.

مراقب باشیم که در این رفتارها، حدّ اعتدال را مراعات کنیم و از زیاده روی جدّاً بپرهیزیم، چه بسا ملامت ها و برخوردهای ما گناه کار را بر ادامه کار جرأت دهد.

2. اگر رفتارهای ما کافی نبود به گفتار رو می آوریم و با زبان او را امر و نهی می کنیم. باز هم مراقب باشیم زبان ما خالی از نیش باشد. با نرمی و رعایت ادب و احترام امّا با قاطعیّت و صلابت وظیفه خود را انجام دهیم.

3. اگر رفتارها و گفتارهای ما راه به جایی نبرد متوسّل به زور و اجبار می شویم. همانطور که اگر بیمار با توصیه و نسخه بهبود نیافت پزشک متخصّص و دلسوز دست به جرّاحی می زند.(1)

جرّاحی روحی بسیار خطیرتر از جرّاحی بدنی است لذا این مرتبه، مراقبت ویژه می طلبد. به همین منظور و برای جلوگیری از هرج و مرج و ناامنی های اجتماعی رهبر معظّم انقلاب این مرتبه را برعهده نیروهای انتظامی و قضایی می دانند.(2)

دفاع

وَلَوْلا دَفْعُ اللّهِ النّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَواتٌ وَ