راهنمای سعادت و خوشبختی صفحه 172

قسمت اول

481 قالَ الا مامُ أ بُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ الْعَسْکَری صَلَواتُ اللّهِ و سَلامُهُ عَلَیْهِ:

إنَّ اللّهَ تَبارَکَ وَ تَعالی بَیَّنَ حُجَّتَهُ مِنْ سائِرِ خَلْقِهِ بِکُلِّ شَیْءٍ، وَ یُعْطِیَهُ اللُّغاتِ، وَمَعْرِفَهُ الاْ نْسابِ وَالاَّْجالِ وَالْحَوادِثِ، وَلَوْلا ذلِکَ لَمْ یَکُنْ بَیْنَ الْحُجَّهِ وَالْمَحْجُوجِ فَرْقٌ. (552)

فرمود: همانا خداوند متعال حجّت و خلیفه خود را برای بندگانش الگو

و دلیلی روشن قرار داد، همچنین خداوند حجّت خود را ممتاز گرداند و به تمام لغتها و اصطلاحات قبائل و اقوام آشنا ساخت.

و او أ نساب همه را می شناسد و از نهایت عمر انسانها و موجودات و نیز جریات و حادثه ها آگاهی کامل دارد و چنانچه این امتیاز وجود نمی داشت، بین حجّت خدا و بین دیگران فرقی نبود.

482 قال علیه السلام: عَلامَهُ الاْ یمانِ خَمْسٌ: التَّخَتُّمُ بِالْیَمینِ، وَ صَلاهُ إ حْدی وَ خَمْسینَ، وَالْجَهْرُ بِبِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم، وَالتَّعْفیرُ لِلْجَبین، وَ زِیارَهُ الاْ رْبَعینَ. (553)

فرمود: علامت و نشانه ایمان پنج چیز است: انگشتر به دست راست داشتن، خواندن پنجاه و یک رکعت نماز واجب و مستحبّ، بلند خواندن (بسم اللّه الرّحمن الرّحیم) در نماز ظهر و عصر پیشانی را در حال سجده روی خاک نهادن، زیارت أ ربعین امام حسین علیه السلام انجام دادن.

483 قال علیه السلام: لَیْسَتِ الْعِبادُهُ کَثْرَهُ الصّیامِ وَالصَّلاهِ، وَ إنَّمَا الْعِبادَهُ کَثْرَهُ التَّفَکَّرِ فی أ مْرِ اللّهِ. (554)

فرمود: عبادت در زیاد انجام دادن نماز و روزه نیست، بلکه عبادت باید در - ضمن تفکّر و اندیشه در قدرت بی منتهای خداوند در امور مختلف باشد.