راهنمای سعادت و خوشبختی صفحه 67

السلام زندگی و عمر خود را سپری نمود و جمعا عمر با برکت آن حضرت را بین 57 تا 58 سال گفته اند.

فرزندان حضرت طبق مشهور هفت فرزند پسر و دختر بوده است.

امامت: حضرت در سنّ 47 سالگی پس از شهادت برادرش امام حسن مجتبی علیه السلام، روز جمعه، 28 ماه صفر، سال پنجاهم هجری قمری (195) به منصب امامت نائل آمد

و حدود یازده سال در زمان حکومت معاویه و فرزندش یزید امامت و رهبریّت جامعه اسلامی را به عهده داشت.

حضرت شب یکشنبه، 28 رجب، سال 60 هجری از مدینه به سمت مکّه خارج شد و جمعه سوّم شعبان همان سال وارد مکّه گردید.

و چون عدّه ای به سرکردگی عمروبن سعید از طرف یزید به قصد آشوب و کشتار و پایمال نمودن خون حضرت اباعبداللّه الحسین علیه السلام وارد مکّه شده بودند، به ناچار حضرت روز هشتم ذی الحجّه روز ترویه پس از انجام سعی بین صفا و مروه که روز سه شنبه باشد به سوی عراق حرکت نمود.

و روز چهارشنبه یا پنجشنبه دوّم محرّم الحرام، سال 61 قمری (196) وارد سرزمین کربلای پربلا گردید.

کیفیّت شهادت: به دستور یزیدبن معاویه و لشکرکشی عبیداللّه بن زیاد و فرماندهی عمربن سعد توسط شمربن ذی الجوشن و خولی بن یزید و سنان بن انس لعنه اللّه علیهم اجمعین با وضعیّتی فجیع و دلخراش در حال تشنگی و غربت به قتل و شهادت رسید.

زمان شهادت: روز عاشورای محرّم الحرام سال 61 قمری بعد از نماز عصر واقع گردید.

محلّ دفن: در کربلا، ضلع غربی فرات، در قتلگاه، توسط امام سجّاد علیه السلام و یاری بنی اسد بدون غسل و کفن