نمی توانست(1) پیشانی خود را بر زمین بگذارد، ناگزیر لباسش را پهن
می کرد و بر آن سجده می نمود.»
در عبارت دیگر دارد:
«وقتی با پیامبر صلی الله علیه و آله نماز می خواندیم، برخی از ما در اثر شدّت گرما گوشه لباس خود را در محلّ سجده می گذاشت.»(2)
شوکانی در کتاب _ نیل الاوطار _ می گوید:
این حدیث دلالت دارد که: به خاطر محفوظ ماندن از حرارت زمین، سجده بر لباس جایز است.
از این مطلب چنین فهمیده می شود که در عمل سجده اصل سجده بر زمین است؛ زیرا سجده بر لباس را به صورتی که سجده بر زمین مقدور نباشد، معلّق کرده است.
بعضی از فقهاء _ برای جایز بودن سجده بر لباسی که نمازگزار، در حال نماز، در بر دارد، به حدیث یادشده استدلال کرده اند.
در همین رابطه _ نووی _ گفته:
1- در عبارت _ مسلم _، «لم یستطع» و در عبارت _ ابن ماجه _، «لم یقدر» است، کههر دو به معنی _ نمی توانست _ به فارسی آمده است.
2- «بخاری» جلد 1، صفحه 101 و «مسلم» جلد 2، صفحه 109 و «ابن ماجه» جلد1، صفحه 321 و ابوداوود» جلد 1، صفحه 106، و «سنن دارمی» جلد 1، صفحه 308 و«مسند احمد» جلد 1، صفحه 100 و «السنن الکبری» جلد 2، صفحه 106 و «نیلالاوطار» جلد 2، صفحه 268.