فرقه ها و گفت و گو و مناظره دو طرفه آن ها برای کشف حقیقت و مسیر حق است. اگر عالمان مذاهب و فرقه ها با آزاد اندیشی به گفت و گو یا مطالعه بنشینند و بر همین اساس حقیقت را برگزینند، عموم مردم جامعه نیز به این سیره آگاه و عامل می شوند. در کمال تأسف مشاهده می گردد که بسیاری از مدعیان علم و رسالت روشنگری و هدایت جامعه، به لوازم یاد شده عامل نیستند و در نتیجه با رفتار و گفتار خود، گمراهی جماعت زیادی را رقم می زنند.
وهابیت، یکی از فرقه هایی است که در بین اهل سنّت، بیشترین جمود فکری و رفتاری را از خود نشان می دهند. این جمود در نمادهای مختلف اندیشه و رفتار آنان و در جوامعی که به نوعی در آن نفوذ دارند به چشم می خورد. در بعد سیاسی، القاعده و طالبان جریاناتی هستند که با شکل گیری و اقتدار در افغانستان، نکبت و نفرت و عقب ماندگی را برای مردم آن سرزمین به همراه آوردند. شیعیان جهان هر سال در ایام حج شاهد گونه های دیگری از جمود فکری هستند به گونه ای که سفر عبادی و آرزوی ده ها ساله آنان برای دقایقی خلوت گزینی در کنار خانه خدا، مزار پیامبر صلی الله علیه و آله و امامان مدفون در بقیع و جای جای حجاز با برخوردهای خشک و متعصبانه روبرو می شود. شیعیان در حالی با این سبک مغزی ها روبرو هستند که فرقه وهّابی خود را تابع و پذیرنده حکومت وقت می داند و در حالی که دولت عربستان شیعیان را به عنوان موحّد و برای اعمال عبادی پذیرا شده است، آن ها مرتّب به شیعیان افتراء به شرک می زنند.
یکی از برچسب های ناچسب وهّابیّت به تشیّع در بحث «سجده»