طهارت است، محل سجده خود را در تمام حالات، خاک پاک انتخاب می کند؛ خواه در سفر باشد یا در محل زندگی خود. این سفارش به ویژه در مسافرت از اهمیّت بیشتری برخوردار است؛ زیرا اطمینان به پاکی هر زمین که انسان وارد آن می شود _ و بخواهد بر آن سجده کند _ در همه جا میسّر نیست زیرا در شهرها، روستاها، مسافرخانه ها، هتل ها، کاروان سراها، پارکینگ ها، محوطه منازل، فرودگاه ها، ایستگاه های مسافرین و وسایل نقلیه و منازل افراد مختلف و ناآشنا، افراد گوناگون از فرقه های مختلف، _ مسلمان و غیر مسلمان _ وارد می شوند. همه در زندگی خویش شاهدیم که در بین آن ها افراد لاابالی یا بی تفاوتی وجود دارد که به موضوع طهارت و نجاست اهمّیّت نمی دهند. چه مانعی دارد که مسلمان، رعایت احتیاط کند و همواره تربت پاکی را _ که به طهارتش اطمینان دارد _ برای سجده با خود داشته باشد، تا یقین حاصل کند که سجده نمازش بر خاک های آلوده و نجس _ که مانع تقرّب به خدا است _ واقع نشده است؟ زیرا سنّت نبوی، سجده بر خاک آلوده و نجس را اجازه نمی دهد. با ملاحظه آن همه تأکید در طهارت بدن و لباس نمازگزار و نهی از نماز در جای زباله و کثیف، کشتارگاه، قبرستان، راه های عمومی، حمّام و خوابگاه شتران(1) و آن همه امر به تطهیر مساجد و
1- سنن ابن ماجه، جلد 1، صفحه 252، و مسانید و سنن دیگر.