پوشیده نماند که بیشتر ساکنان عین التمر در آن زمان عرب بودند . دو قبیله «عنزه» و «طی» غالب آنان را تشکیل می دادند .(1)
همین امر ، عُمر بن خطّاب را برانگیخت تا آن را «قریه العرب» بنامد .(2)
نیز اقوام دیگری (از فرس و غیر آنها) در عین التمر بودند که به شکل گروه های کوچکی در نواحی اطراف آن پراکنده یافت می شدند .
امّا در قریه ها و نواحی تابعه عین التمر ، مخلوطی از «نبط» و «عرب» سکنا داشتند و شغلشان کشاورزی و دامداری بود . بیشتر ساکنان این آبادی ها را نبطی ها تشکیل می دادند . درباره نبط گفته اند : آنان از عرب بودند و گفته شده است که آنها ربطی به عرب ندارند و ریشه شان از اقوام قدیمی است که در مابین النهرین ساکن بودند .(3)
فتح عین التمر
پس از آنکه خالد بن ولید از فتح انبار فارغ شد ، سوی فتح عین التمر رهسپار گردید ؛ زیرا عین التمر در بلاد رافدی ها موقعیّت استراتژیک داشت و عرب با فرس همکاری می کردند و سپاه فرس که در آن ناحیه مرزبانی می داد ، ساز و برگ لازم را برای جلوگیری از هجوم اعراب فراهم می آورد .
عقه بن اَبی عقّه - عربی که با فرس همکاری می کرد - از حصنی که در راه سپاه
1- . تاریخ ابن خلدون 2 : 359 ؛ بنگرید به ، المفصّل فی تاریخ العرب 5 : 292 .
2- . المعرفه والتاریخ فسوی 3 : 312 . در این مأخذ آمده است : فرزندان «عبد ربّه بن زیتون» که در بیت المقدس اند ، از این اسیران اند .
3- . بنگرید به ، المعرفه والتاریخ 3 : 10 و15 یا جلد 5 ، ص10 و15 در چاپ دیگر) .