- مقدمه 1
- [منظور خدا از خلق انسان] 2
- صلوة خاشعین [و یک سوال دربارهی باطن صلوة] 3
- پاسخ 3
- پیروی از سابقان 4
- مدد گرفتن از رسالت و امامت 5
- عبادت بی دستور 6
- شناخت نمایندگان خداوند 6
- فَهُوَ لَکُمْ 7
- «شعر» 7
- ابواب معارف الهیه 9
- استواری در راه ولایت 9
- کَلِمَةَ التَّقْوی چیست؟ 10
- مهدویت و بقاء توحید 12
- نتیجه 13
- کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی 14
- گروه رستگاران 14
- صلوه ذرّیه 16
- قطب بشریت 18
- دستور ذکر 19
- ذکر علی علیه السلام 20
- وقوف در آیات و روایات 22
- ذکر مولا 24
- سؤال شب معراج 32
- شهر ولایت مأمن اهل ایمان 34
- ایمان به ایمان 34
- نورالله کیست؟ 36
- آب و حیاتبخشی آن 37
- تکبیره الاحرام 43
- «شعر» 46
- «تو خود حجابی» 48
- برخی از آثار اعتقادی آیت الله بحرالعلوم 50
- پی نوشت 52
پس اگر کسی در زمان غیبت به ولایت آل ابراهیم یعنی عترت طاهرین علیهم السلام بی توجه باشد، و برای مقدمات ظهور، به خدمات فرهنگی (قرآنی و ولائی) اشتغال نداشته باشد، فردا به سؤال «ما سَلَکَکُمْ فی سَقَرَ» باید پاسخ گوید.
بی توجهی به ولایت و امامت شارحین دین (عترت طاهرین علیهم السلام)، بی توجهی به همهی خیرات و از جمله حج نیز به حساب میآید.
قطب بشریت
با آیه شریفه «فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوی إِلَیْهِمْ» به محوریت آل ابراهیم (پیامبر اعظم و عترت طاهرین علیهم السلام) برای کمال بشریت پی میبریم.
حضرت ابراهیم (علی نبینا و آله و علیهالسلام) ذریه خود را به مکه برد و کعبه را به عنوان سنگ نشانِ ذریه، تجدید بنا کرد تا محوریت ظاهری و باطنی قطب کمال بشر را الیالابد تعیین فرماید. بنابراین اگر کسی در طریق توحید، قطب یعنی امام نداشته باشد و (به غیر امام) (48) این راه را بپیماید، مثل کسی است که پشت به کعبه نماید و بر خلاف جهت قبله عبادت کند و نماز بخواند.
حضرت علی علیه السلام میفرمایند: نَحْنُ آلُ إِبْرَاهِیمَ أَ فَتَرْغَبُونَ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِیمَ وَ قَدْ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فَمَنْ تَبِعَنِی فَإِنَّهُ مِنِّی.
ما خاندان ابراهیم هستیم، آیا از ملت و روش ابراهیم دوری میکنید، در حالی که خدای متعال (از بیان ابراهیم) میگوید: هر کس از من پیروی کند او از من است؟ (49)
همانطور که سابقاً بیان گردید، باب امامت ابراهیم بسته نشده و از ذریه او همواره پیشوایان معصومی در جایگاه امامت، به راهنمایی و ارشاد مردم پرداختهاند.
وظیفه مردم موحّد این میباشد که با «صادقین» (یعنی عترت علیهم السلام) معیّت داشته و با همراهی امام معصوم به حرکت توحیدی و سیر الی الله ادامه دهند.
… وَ کُونُوا مَعَ الصَّادِقِینَ (50)