- مقدمه 1
- [منظور خدا از خلق انسان] 2
- صلوة خاشعین [و یک سوال دربارهی باطن صلوة] 3
- پاسخ 3
- پیروی از سابقان 4
- مدد گرفتن از رسالت و امامت 5
- شناخت نمایندگان خداوند 6
- عبادت بی دستور 6
- فَهُوَ لَکُمْ 7
- «شعر» 7
- ابواب معارف الهیه 9
- استواری در راه ولایت 9
- کَلِمَةَ التَّقْوی چیست؟ 10
- مهدویت و بقاء توحید 12
- نتیجه 13
- کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی 14
- گروه رستگاران 14
- صلوه ذرّیه 16
- قطب بشریت 18
- دستور ذکر 19
- ذکر علی علیه السلام 20
- وقوف در آیات و روایات 22
- ذکر مولا 24
- سؤال شب معراج 32
- شهر ولایت مأمن اهل ایمان 34
- ایمان به ایمان 34
- نورالله کیست؟ 36
- آب و حیاتبخشی آن 37
- تکبیره الاحرام 43
- «شعر» 46
- «تو خود حجابی» 48
- برخی از آثار اعتقادی آیت الله بحرالعلوم 50
- پی نوشت 52
فَهُوَ لَکُمْ
اهل مطالعه در علوم قرآنی و روشن ضمیران دانش ربانی میدانند که آیهی شریفه: «إلّا من شاء أن یتخذ إلی ربه سبیلاً» (16) (تنها پاداش من این است که کسانی بخواهند راهی به سوی پروردگارشان برگزینند.)
به وسیلهی عمل به آیهی شریفه: «قل لا أسئلکم علیه أجراً إلّا المودة فی القربی» (17) تفسیر و تبیین میگردد.
مزد رسالت که در آیهی اول، اتخاذ راه ربّ بیان شده است. همان مودت صاحبان ولایت (عترت طاهرین علیهمالسلام) است که در آیهی دوم مطرح گردیده است.
به تعبیر دیگر، موحّد بودن و طی نمودن طریق ربّ، به رهبری و ارشادات عترت علیهم السلام نیازمند است.
قرآن کریم با آیهی شریفه: «فَهُوَ لَکُمْ» (18) مبشّر سعادتمندی کسانی است که راه را از راهنما میجویند و در طریق توحید، با ارشاد امام معصوم حرکت میکنند.
«شعر»
مودّت اصل دین باشد برادر
صفای دل همین باشد برادر
سخن از آیهی «أن یَتَّخِذ» گو